Έκλεισαν δύο μήνες – πάμε για τον τρίτο, χωρίς σχολικές μεταφορές στο πλούσιο από όλες τις απόψεις νησί της Κέρκυρας. Δεκάδες παιδιά – μαθητές όλων των βαθμίδων περιμένουν στις στάσεις ένα λεωφορείο που ποτέ δεν έρχεται. Θλιβερή εικόνα για ένα κράτος. Παρακαλάνε τα διερχόμενα αυτοκίνητα μήπως κάποιος τα λυπηθεί και τα μαζέψει με τα άλλα για το σχολείο.
Οδυνηρή εικόνα για μια κοινωνία. Για ένα άλογο τόσο πολύ συγκλονιστήκαμε ώστε παρενέβη εισαγγελέας και έφθασε η υπόθεση μέχρι τον Άρειο Πάγο. Για εκατοντάδες παιδιά που περιμένουν μέσα στις βροχές ένα λεωφορείο που ποτέ δεν εμφανίζεται. κανείς δεν υπάρχει να ψάξει τον υπεύθυνο;
Περισσότερο από δύο μήνες κοροϊδεύουν γονείς και παιδιά ότι θα έλθει αύριο το λεωφορείο μα αυτό ποτέ δεν έρχεται. Είμαστε για γέλια ή για κλάματα; Μούσκεμα τα παιδιά αρρωσταίνουν περιμένοντας μέσα στη βροχή, ένα πουκάμισο αδειανό όπως θα έλεγε ο Σεφέρης, ένα λεωφορείο που έχει γίνει φάντασμα. Τι περιμένουμε δηλαδή να συμβεί, κάποια καινούρια Τέμπη για να βρούμε τον υπεύθυνο; Να αρρωστήσει ανεπανόρθωτα ή να σκοτωθεί κανένα παιδί για να κινητοποιηθούμε;
Το εντελώς αυτονόητο να έχει γίνει σαν το κτίσιμο του γιοφυριού της Άρτας; Δέκα παιδιά στοιβαγμένα σε ένα αυτοκίνητο να τρακάρουν και να σκοτωθούν μαζί με τον οδηγό που δεν αντέχει να τα βλέπει άλλο να βολοδέρνουν μέσα στις βροχές; Θύματα ενός αδιάφορου κράτους και μιας αναίσθητης κοινωνίας που είναι ευαίσθητη για τα γαϊδούρια και αδιάφορη για τα παιδιά;
Ένα σιωπηρό έγκλημα διενεργείται καθημερινώς μπροστά στα μάτια μας και εμείς την ίδια στιγμή προχωράμε τη ζωή μας σφυρίζοντας αδιάφορα. Ένα μεταφορικό μέσο που ποτέ δεν έρχεται – ένα λεωφορείο φάντασμα όπως έχει καταντήσει, εικόνα μιας κοινωνίας που σάπισε και ενός κράτους που το τερμάτισε – τι άλλο χειρότερο να περιμένουμε; Μα τι άλλο, τους βαρβάρους βέβαια. Θα είναι κι αυτό μια κάποια λύση…
Κωστούλα Μαρία
