Γροθιά στο στομάχι η επιστολή παραίτησης του καθηγητή του ΕΠΑΛ, σοκαριστικά τα όσα γράφει, δεν πάει πολύς καιρός και από τα συμβάντα με την επέλαση των Χρυσαυγιτών σε ΕΠΑΛ της Θεσσαλονίκης.
Η δραματική αυτή κατάσταση είναι μια μόνο, η πιο αποκρουστική, από τις πολλές πτυχές της "δωρεάν δημόσιας Παιδείας", της έκφρασης που μοιάζει πια με ανέκδοτο. Στα Γενικά Λύκεια δεν είναι δωρεάν, ενώ σε κάποια ΕΠΑΛ δεν είναι καν Παιδεία! Και αμορφωσιά και ευτελισμός του σχολείου και οικονομική αφαίμαξη για όσους έχουν στοιχειώδεις βλέψεις. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του μεγάλου μέρους των εκπαιδευτικών, η Δευτεροβάθμια εκπαίδευση νοσεί βαθιά με βαρύτατες ευθύνες των εκάστοτε κυβερνώντων.
Σε λανθασμένα μονοπάτια και εκτός πραγματικών προβλημάτων και οι θέσεις της Αριστεράς, μέσω κυρίως ενός στείρου συνδικαλισμού, που δεν αγγίζει καθόλου τον πυρήνα των προβλημάτων, παρά αναλώνεται σε ξύλινες και συντεχνιακές κορώνες, οι οποίες κάποιες φορές έχουν βάση, απέχουν όμως έτη φωτός από τα πραγματικά προβλήματα του σχολείου, δεν τα αγγίζουν καν.
Το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο των αποφοίτων, η απόλυτη ανοργανωσιά σε ύλες, προγράμματα σπουδών, βιβλία, αναθέσεις κ.α., η αφαίμαξη στα Φροντιστήρια από μικρές τάξεις ως συνέπεια τραγικών προχειροτήτων και ανικανότητας και όχι μόνο υποχρηματοδότησης, όλα αυτά και πολλά άλλα δεν απασχόλησαν δυστυχώς ποτέ την Αριστερά σε επίπεδο συνδικαλισμού η άλλο.
Είναι προφανές ότι η λέξη σαρωτικές είναι φτωχή για να περιγράψει τις αλλαγές που χρειάζονται στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Με αφορμή την επιστολή του καθηγητή, είναι κατά τη γνώμη μου σαφές ότι απαιτείται καταρχήν πολύ πιο αυστηρό πλαίσιο στη διαδικασία της προαγωγής από τάξη σε τάξη, στη βαθμολόγηση των μαθητών και στην όλη λειτουργία του σχολείου. Αυτό είναι ίσως και το μόνο που πρέπει να κρατήσουμε από το σχολείο των δεκαετιών του 70 και του 80. Την πραγματική αντιστοίχιση προσπάθειας με βαθμολογία, τη λειτουργία βάσει κανόνων και τα έστω χαμηλά στάνταρ για την επιτυχή προαγωγή στην επόμενη τάξη. Χωρίς αυτό σαν ξεκίνημα, το οποίο έχει απολύτως σήμερα απωλεσθεί, δε μπορεί παρά να παραμένει το σχολείο ένας ολοένα και πιο ευτελής θεσμός, που δίνει χαρτιά ως Δημόσια υπηρεσία. Εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι η "επιείκεια" στο όνομα μιας απελευθέρωσης των μαθητών, οδήγησε σε ΕΠΑΛ σαν αυτά που περιγράφει ο καθηγητής.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Αποτελέσματα Κοινωνικού Τουρισμού: Όλη η λίστα όσων δικαιούνται Voucher
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
