Οι Τρεις Ιεράρχες είναι άρρηκτα δεμένοι στη συνείδηση του λαού μας με την παιδεία. Είναι αυτοί που κράτησαν το πνεύμα τους καθαρό από τον αναπόφευκτο φανατισμό των συγχρόνων τους και με το πνεύμα αυτό ασχολήθηκαν, με μεγάλο πάθος αλλά χωρίς φόβο, με την ελληνική παιδεία, δηλαδή με τον Λόγο.
Δεν ήταν εύκολο το εγχείρημα. Ποτέ δεν είναι εύκολο να αναγνωρίζεις την αξία του αντιπάλου και μάλιστα όσο ακόμα η πάλη διαρκεί. Κι όμως αυτοί οι τρεις πνευματικοί άνθρωποι όχι μόνο αναγνώρισαν την αξία της ελληνικής παιδείας, αλλά είδαν σ' αυτήν το κατάλληλο όργανο για τη διάδοση της δικής τους πίστης.
Όμως αυτό από μόνο του δε θα ήταν αρκετό για να τους καταστήσει σύμβολα παιδείας επί τόσους αιώνες. Χρειάστηκε και η ηθική τους στάση, η αγάπη τους προς τον φτωχό, τον ξένο, τον καθένα που χρειαζόταν βοήθεια.
Γιατί η γνώση είναι βέβαια όργανο εξαιρετικά αποτελεσματικό, αλλά η ηθική του κάθε ανθρώπου που την κατακτά είναι αυτή που θα ορίσει ποια θα είναι η χρήση αυτού του οργάνου. Βαθιά γνώση, στέρεη ηθική υπόσταση, αλληλεγγύη στον συνάνθρωπο, αυτή είναι η αποστολή του σχολείου ως τις μέρες μας. Αυτό μας παρέδωσαν οι Τρεις Ιεράρχες κι αυτή την παράδοση εμπνέει και σήμερα την παιδεία μας.
