Όσο η χώρα εισέρχεται σε προεκλογική τροχιά, τόσο η Χαριλάου Τρικούπη φαίνεται να αναπροσαρμόζει τη στρατηγική της, μετατοπίζοντας αθόρυβα τον πήχη των προσδοκιών. Ενώ ο αρχικός διακηρυγμένος στόχος έκανε λόγο για την κατάκτηση της πρώτης θέσης, οι πρόσφατες τοποθετήσεις στελεχών υποδηλώνουν μια πιο ρεαλιστική —αν όχι αμυντική— προσέγγιση. Η παραδοχή ότι ακόμη και η δεύτερη θέση θα μπορούσε να εκληφθεί ως επιτυχία στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση, μαρτυρά την αγωνία για την έκβαση της «μάχης του κέντρου».
Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα γύρω από την επικείμενη επίσημη ίδρυση κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα φαίνεται να καθορίζει τις κινήσεις του Νίκου Ανδρουλάκη περισσότερο από όσο η ίδια η Χαριλάου Τρικούπη θα ήθελε να παραδεχθεί. Παρά το γεγονός ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει ανοίξει ακόμα πλήρως τα χαρτιά του, το ΠΑΣΟΚ έχει εγκλωβιστεί σε μια άγονη αντιπαράθεση, ανασύροντας μνήμες από το 2015, το δημοψήφισμα και τις κλειστές τράπεζες.
Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι αυτή η εμμονή στο παρελθόν πηγάζει από τον φόβο πως η εμφάνιση του νέου σχηματισμού θα μπορούσε να εκτοπίσει το ΠΑΣΟΚ στην τρίτη θέση. Μάλιστα, εντός του κόμματος επικρατεί η πεποίθηση ότι το Μέγαρο Μαξίμου πριμοδοτεί αυτό το σενάριο, επιδιώκοντας να χρησιμοποιήσει τον Αλέξη Τσίπρα ως «μπαμπούλα» για τους κεντρώους ψηφοφόρους, πιέζοντας ταυτόχρονα το ΠΑΣΟΚ για μελλοντικές κυβερνητικές συνεργασίες.
Την ίδια στιγμή, η υιοθέτηση μιας ιδιαίτερα οξυμένης ρητορικής από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, με εκφράσεις περί «μαφίας και συμμορίας» κατά της κυβέρνησης, προκαλεί έντονη αμηχανία στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Πολλά στελέχη εκφράζουν κατ’ ιδίαν τις αντιρρήσεις τους, θεωρώντας ότι αυτή η ακραία πόλωση λειτουργεί απωθητικά για τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους του κέντρου, οι οποίοι αναζητούν προγραμματικό λόγο και όχι κραυγές. Η στρατηγική της «ολομέτωπης σύγκρουσης» φαίνεται να υπονομεύεται και από διαρροές για παρασκηνιακές επαφές με κυβερνητικά στελέχη, γεγονός που θολώνει το πολιτικό μήνυμα του κόμματος.
Σε αυτό το ρευστό σκηνικό, η σημερινή κοινή συνεδρίαση της Κ.Ο. και του Πολιτικού Συμβουλίου για τη Συνταγματική Αναθεώρηση αποκτά βαρύνουσα σημασία. Το ενδιαφέρον στρέφεται στο αν το ΠΑΣΟΚ θα ευθυγραμμιστεί με τη γραμμή του Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος προτείνει την άρνηση υπερψήφισης των αλλαγών στην παρούσα Βουλή. Δεδομένης της προσωπικής σύγκρουσης του Ν. Ανδρουλάκη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η επίδειξη συναινετικής διάθεσης φαντάζει αυτή τη στιγμή ως ένα απομακρυσμένο σενάριο, με τη Χαριλάου Τρικούπη να επιλέγει, προς το παρόν, τον δρόμο της θεσμικής ακαμψίας.
