Η υπόσχεση της ασφάλειας έχει αποτελέσει ένα σημείο-κλειδί για την κυβέρνηση, στο οποίο έχει επενδύσει πολλά τόσο σε επίπεδο ρητορικής, όσο και συγκεκριμένων παρεμβάσεων. Θα λέγαμε ότι αποτελεί ένα ζήτημα δομικό για τον τρόπο με τον οποίο η Νέα Δημοκρατία προσδιορίζει την πολιτική της ταυτότητα.
Ωστόσο, στους καιρούς της πανδημίας φαίνεται ότι η ασφάλεια από κοινός ιδεολογικός τόπος της Νέας Δημοκρατίας μετατρέπεται σε έναν δυσεπίλυτο γρίφο. Κι αυτό, γιατί οι συνθήκες της υγειονομικής ευαλωτότητας που βιώνει το σύνολο της κοινωνίας καλούν την κυβέρνηση να αναγνωρίσει στο ζήτημα της ασφάλειας ένα περιεχόμενο ευρύτερο από αυτό της διατήρησης της κοινωνικής τάξης, της πάταξης της εγκληματικότητας ή της καταστολής. Ένα περιεχόμενο που αφορά το πώς η ίδια η Πολιτεία μεριμνά για την προστασία της υγείας και της ζωής των πολιτών.
Οι βίαιοι όροι με τους οποίους η πανδημία επέβαλε μια εντελώς διαφορετική σημασιοδότηση της ασφάλειας δεν αντιπροσωπεύουν μια πρόκληση μόνο για την ελληνική κυβέρνηση. Αποτελούν μια νέα συνθήκη στην οποία θα δοκιμαστεί η πολιτική αντοχή και η ανθεκτικότητα πολλών κυβερνήσεων στην πανδημική και μετά-πανδημική εποχή.
