Νίκος Τσούλιας 
Πόσους στοχασμούς και πόσους προβληματισμούς μπορεί να σου γεννήσει μια κινηματογραφική ταινία; Πόσες ιδέες και πόσες απλές μα πανανθρώπινες αξίες μπορεί να σου καλλιεργήσει με τον πιο γλυκό τρόπο;
Άφησα να περάσουν ημέρες και ημέρες, για να γράψω αυτό το σημείωμα. Να έχει εξατμιστεί ο ενθουσιασμός, που εκρήγνυται σε καθετί ωραίο, σε καθετί που έχει συνεπάρει το συναίσθημά σου.
Το «Θαύμα στο κελί 7», μια δραματική ταινία από τη γειτονική Τουρκία, μπορεί να είναι σκληρή ταινία – όχι σκληρή του τύπου του αμερικάνικου παρακμιακού σινεμά – μα σκληρή βγαλμένη μέσα από τη ζωή απλών ανθρώπων, που καταδυναστεύονται από την αυταρχική εξουσία, από την εκτεταμένη αδικία, από τις θρησκευτικές προκαταλήψεις.
Αν θα έπρεπε να χαρακτηρίσω μονοσήμαντα την ταινία, θα χρησιμοποιούσα τη λέξη «παιδαγωγική» – όχι με την έννοια της σχολικής της εκδοχής, η οποία ούτως ή άλλως έχει την ξεχωριστή της ακτινοβολία στην ιστορία του ανθρώπου, αλλά με την έννοια της προαγωγής της υπέρτατης πνευματικής καλλιέργειας και του ουμανισμού, της κοινωνικότητας και της συναδέλφωσης.
Το σκηνικό και η δράση συμπεριλαμβάνουν τις μεγάλες, τις βασικές πτυχές της ζωής. Η ηθογραφία των ανθρώπων, εξουσιαστών και εξουσιαζομένων, το σύστημα εξουσίας, η άγνοια και η αμορφωσιά βρίσκονται σε …κορύφωση. Οι φυλακισμένοι βρίσκουν την ψυχή τους – γίνονται ήρωες για να στηρίξουν τον διωκόμενο. Η δασκάλα του έρημου κοριτσιού γίνεται μάνα του και πατέρας του και δεν ήταν προς τούτο η βαριά μα και όμορφη αίσθηση του καθήκοντος αλλά πρωτίστως το απαύγασμα της παιδαγωγικής αγάπης, το μεγαλείο των ηθικών αξιών. Και μέσα από όλα αυτά βιώνουν το δράμα τους, ο πατέρας και η μικρή του κόρη και αγωνίζονται με την ψυχή στο στόμα να βρουν δικαίωση, να ζήσουν και αυτοί στο φως του ήλιου.
Αλλά εκείνο που κυριαρχεί, που μεταμορφώνει τους ανθρώπους, που γαληνεύει τις καρδιές, που αναπλάθει έναν κόσμο αδικίας σε κόσμο κάθαρσης και δικαίωσης, που ξαστερώνει το βαρυσυννεφιασμένο ουρανό είναι η Αγάπη και η Αλήθεια. Και πραγματώνεται με τρόπο μαγικό, με την αθωότητα – γι’ αυτό γίνεται Θαύμα στο κελί 7.
Ο ήρωας, ο Μέμο, με νοητική υστέρηση, προσπερνά όλες τις αδικίες και τους εμπαιγμούς και τη σκληρότητα των αρχόντων. Λατρεύει το μικρό του κορίτσι, την Όβα – αναπνέει για να το βλέπει να ξεπετάγεται θαλερός βλαστός στην ερημιά της αδικίας, του κόσμου που δεν τον κατανοεί. Αγαπάει όλους τους ανθρώπους, γίνεται ένα με τα πρόβατά του, σε κάθε ένα έχει και ξεχωριστό όνομα. Δεν έχει «πίσω σκέψη». Δεν έχει αναπτύξει τη σκοπιμότητα. Πληρώνει το τίμημα της αθωότητας σε έναν κόσμο που την έχει αποδιώξει παντελώς.
Η δική του ξεχωριστή αγάπη στους ανθρώπους σα μαγικό ραβδί θα κάνει τους διώκτες του και τους εχθρούς του να μεταμορφωθούν, να βρουν την αλήθεια στην κατηγορία που βαραίνει τον Μέμο, να αναλάβουν τη σωτηρία του, να τον κάνουν είδωλό τους. Η ζωή του όλη είναι μέσα στη ανθρώπινη ψυχή, στην αγροτική φύση, στα ίδια όνειρα με εκείνα του μικρού του κοριτσιού.
Ναι είναι η ομορφιά της αγάπης και της αλήθειας που αδελφώνονται για να αποκαλύψουν τον κόσμο της ωμής εξουσίας, της βαθιάς θρησκευτικής προκατάληψης και της άγνοιας για το βασικό πυρήνα της ζωής, για να ανοίξουν το δρόμο του δικαίου. Η ανατροπή είναι απίθανα απρόσμενη μα και μοναδικά όμορφη – ξεχειλισμένη από την αλληλεγγύη και την πίστη του ανθρώπου στον άνθρωπο.
Υποστηρίζω με θέρμη ότι είναι μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, μια ταινία κοινωνική και ανθρωπιστική, βαθιά πολιτική και κοσμοθεωρητική. Στη σημερινή δύσκολη εποχή μας και στη σκιά του φετινού δυστοπικού Πάσχα είναι φωτεινό αστέρι!
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Αποτελέσματα Κοινωνικού Τουρισμού: Όλη η λίστα όσων δικαιούνται Voucher
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
