Μια διαφορετική και βαθιά συγκινητική μορφή διεκδίκησης επέλεξε η σχολική κοινότητα του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Νάξου, μελετώντας και δημιουργώντας ένα τραγούδι που συμπυκνώνει τα καθημερινά αδιέξοδα της ειδικής αγωγής. Μακριά από τυπικές επετειακές εκδηλώσεις ή ευκαιριακές αναφορές, η πρωτοβουλία αυτή γεννήθηκε ως άμεση αντίδραση στη συνεχιζόμενη υποστελέχωση της σχολικής μονάδας, η οποία θέτει σε κίνδυνο την εύρυθμη και ασφαλή λειτουργία της.
Ακολουθεί η ανακοίνωση:
Το τραγούδι αυτό γεννήθηκε μέσα από την καθημερινότητα του σχολείου μας. Δεν γράφτηκε για μια γιορτή ούτε για κάποια παγκόσμια ημέρα. Γράφτηκε ως μια διαφορετική μορφή διαμαρτυρίας, γιατί το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Νάξου παραμένει υποστελεχωμένο.
«Σε ένα Ειδικό Σχολείο, η έλλειψη προσωπικού δεν είναι απλώς μια οργανωτική δυσκολία. Επηρεάζει άμεσα την ασφάλεια, τη φροντίδα, την εκπαίδευση και την καθημερινότητα των μαθητών/τριών μας.
Τα παιδιά μας δεν είναι αριθμοί. Είναι παιδιά που επικοινωνούν με μια λέξη, μια εικόνα, ένα βλέμμα. Παιδιά που κινούνται με αμαξίδιο, που χρειάζονται υποστήριξη και που κάθε μέρα κατακτούν βήματα τα οποία για άλλους μπορεί να μοιάζουν μικρά, αλλά για εκείνα είναι τεράστια. Αυτά, όμως, τα βήματα χρειάζονται ανθρώπους δίπλα τους. Οι εκπαιδευτικοί και το προσωπικό προσπαθούμε καθημερινά να ανταποκριθούμε σε ανάγκες περισσότερες από τα χέρια που διαθέτουμε. Όμως η αγάπη, η διάθεση και το νοιάξιμο δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την αναγκαία στελέχωση.
Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται οίκτο ούτε να τα θυμόμαστε μόνο τις ημέρες-φιέστες που είναι αφιερωμένες στην αναπηρία. Χρειάζονται έναν κόσμο που να τους λέει κάθε μέρα: «Κι εσύ χωράς εδώ μαζί».
Γι’ αυτό τραγουδάμε. Γιατί εμείς οφείλουμε να γίνουμε η φωνή όσων δεν έχουν. Για να ακουστούν οι ανάγκες των παιδιών μας. Γιατί η ασφαλής, ισότιμη και ουσιαστική εκπαίδευση δεν είναι ευχή. Είναι δικαίωμα».
