Είχα πάρει το πτυχίο μου σαν δάσκαλος και είχα τελειώσει το στρατιωτικό μου στην αεροπορία. Επειδή μου άρεσαν τα ταξίδια και οι νέοι τόποι, παρακάλεσα ένα θείο μου, που είχε λεωφορείο ΚΤΕΛ, να με πάρει κοντά του για λίγες ημέρες, βοηθό του.
Την πρώτη ημέρα ήταν να πάμε το δρομολόγιο Σπάρτη-Μυστράς-Πικουλιάνικα και επιστροφή.
Φτάνοντας στη στάση Μυστράς πήραμε τους επιβάτες για Πικουλιάνικα. Ανέβηκαν 2-3 επιβάτες αλλά στη στάση έμεινε ένας κύριος με κουστούμι και γραβάτα.
Τον ρωτάω.
- Εσείς δε θα έρθετε;
- Εγώ περιμένω το μουλάρι !!!! μου απάντησε.
Έκλεισε η πόρτα και φύγαμε. Εμένα με έπιασαν τέτοια γέλια .... που πήρα την παρατήρηση του θείου μου και το ουαααου από τους λίγους επιβάτες.
Γυρίζοντας προς τη Σπάρτη, ο κύριος αυτός ήταν ακόμη στη στάση. Σταματάμε και τον ρωτάω.
- Με κουστούμι και γραβάτα περιμένεις το μουλάρι να σε πάει στη Σπάρτη;
- Όχι νεαρέ, μού απαντάει. Θα πάω με το μουλάρι στο παραπάνω χωριό, να κάνω το μάθημά μου γιατί είμαι δάσκαλος και δεν υπάρχει συγκοινωνία!!
Τότε πλέον δε γέλασα αλλά μου κόπηκαν τα πόδια, κοκκίνισα και μελαγχόλησα για το επάγγελμα που διάλεξα.
´Οταν σε λίγο καιρό διορίστηκα, δε με πήραν με μουλάρι αλλά με τρακτέρ!!!!! Το χωριό δεν είχε ούτε νερό στα σπίτια, ούτε ρεύμα, ούτε συγκοινωνία. ´Εφτασα σε απόγνωση και είπα να παραιτηθώ. Με κράτησε όμως, η αγάπη των κατοίκων.
Και άλλοι συνάδελφοι στην περιοχή μου βρέθηκαν σε αυτή τη κατάσταση και όταν θέλαμε να πάμε στο πιο κάτω χωριό για εφόδια ή και να δούμε πιο πολλούς ανθρώπους, άλλος αγόρασε ZUNDAP, άλλος FLORETA, ο Θοδωρής βέσπα κι εγώ HONDA μηχανή. Για αυτοκίνητο ούτε λόγος, γιατί ο μισθός ήταν μικρός και τα αυτοκίνητα πανάκριβα.
Τα γράφω αυτά τώρα γιατί σκαλίζοντας ένα παλιό άλμπουμ, βρήκα αυτή τη φωτογραφία με το αγαπημένο μου δίκυκλο που με έκανε ρομαντικό!!!!!
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Διευθυντές καλούνται να δηλώσουν ποιοι εκπαιδευτικοί δεν έκαναν τηλεκπαίδευση και για ποιο λόγο
