Χθες είδα ένα όνειρο που ήταν το εξής:
Όταν ο Νίτσε βρισκόταν στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας σε μία από τις απογευματινές του εξόδους συνάντησε σε ένα παγκάκι έναν καλοβαλμένο, θα λέγαμε σήμερα, μέσης ηλικίας κύριο ο οποίος έκλαιγε.
Τον προσέγγισε με το δικό του τρόπο, κάθισε κοντά του, και αφού είδε τα δακρυσμένα μάτια του και άκουσε τους λυγμούς του, τον ρώτησε τι έχει …
Όταν τον ρώτησε το επάγγελμα του και το λόγο που αυτός κλαίει, ο τελευταίος τον κοίταξε και του είπε ότι είναι εκπαιδευτικός και οι λόγοι που τον έκαναν να κλαίει είχαν να κάνουν με την επαγγελματική του σταδιοδρομία και το πώς ένιωθε .
Αν ο αστικός αυτός Μύθος συνέβαινε στη σημερινή εποχή κι αν στη θέση του Νίτσε βρισκόταν ο Γιάλομ, θα μπορούσε να μας το κάνει ένα υπέροχο διήγημα το οποίο θα ξεκινούσε με το θρήνο του εκπαιδευτικού της σύγχρονης εποχής μας.
Δεν κατηγόρησα ποτέ συναδέλφους μου, μου είπε ο εκπαιδευτικός που δεν τα κατάφεραν που στον δρόμο υπέκυψαν, παραιτήθηκαν άλλαξαν. Τους δικαιολογώ. Εγώ όμως πνίγομαι είπε ο μεσήλικας εκπαιδευτικός, Αν και το σύστημα δεν με νίκησε, και ας με κυνήγησε πολλές φορές. Έτσι λοιπόν όταν αισθάνομαι ότι πνίγομαι από τις αδικίες έρχομαι εδώ σε αυτό το παγκάκι, κάθομαι μόνος μου και κλαίω.
Και αυτό μου δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσω με όλες μου τις δυνάμεις και θα συνεχίσω μέχρι να φτάσω στο τέλος της επαγγελματικής μου θητείας να εξακολουθώ να τηρώ τις υποσχέσεις που είχα δώσει στους πρώτους μαθητές μου.
Τότε αφού με χαιρέτησε, τον είδα να σηκώνεται να σκουπίζει τα δάκρυα από τα μάτια του, είδα το φωτεινό βλέμμα του να αστραποβολεί και έτσι όπως ήταν ευθυτενής απομακρύνεται από κοντά μου.
Δεν ξέρω αν αυτός είναι ένας αστικός μύθος ή ο δικός μου μύθος.
Τελικά είναι μία πραγματικότητα που πολλοί εκπαιδευτικοί ζούμε. Σας ευχαριστώ όλους σας. Αφιερωμένο στην Όλγα, από τις καλύτερες μαθήτριες που γνώρισα.
*Δ/ντης Ειδικού Σχολείου Αμαρουσίου
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
