Alfavita Newsroom Ο Μάριος Μάζαρης είναι ένας από τους χιλιάδες εκπαιδευτικούς που αγωνίζονται σε αντίξοες συνθήκες καθημερινά για τους μαθητές τους.
Για να μην νιώσουν αντικείμενα κοροιδίας, να μην πέσουν θύματα bullying από τους συμμαθητές τους και από τον περίγυρό τους, να μην φοβούνται να πάνε στο σχολείο τους.
Ο ίδιος, έκανε μια ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο instagram, μιλώντας για τα δικά του σχολικά χρόνια, και εξηγώντας πως ήταν μια τραυματική εμπειρία, εξαιτίας της κοροϊδίας και του εξευτελισμού που βίωνε, και τονίζοντας πως δεν θυμάται όμορφες στιγμές εκεί...
Η ανάρτηση του Μάριου Μάζαρη:
Δε μου άρεσε καθόλου το δημοτικό.
Σχεδόν δε θυμάμαι όμορφες στιγμές εκεί.
Μπήκα νωρίτερα από τα 6, δεν είχα πάει νηπιαγωγείο. Δυσκολεύτηκα σε όλα. Να μένω μακριά από το σπίτι, να κάνω γνωριμίες, να μάθω να γράφω. Έμαθα να γράφω με το αριστερό, η μάνα μου δεν ήθελε, γιατί ο κόσμος θα με κορόιδευε. Τελικά έμεινε το αριστερό. Η κοροϊδία είχε τόσα άλλα πράγματα ν’ ασχοληθεί: δεν είχα ποτέ τα ακριβά αθλητικά παπούτσια των άλλων, φορούσα μεγάλα γυαλιά μυωπίας που κάθε τόσο έσπαγα, οι συμμαθητές γέλαγαν μαζί μου που ψεύδιζα, μπέρδευα τα γράμματα μεταξύ τους, την αμηχανία με τη ντροπή.
Θυμάμαι να κρύβομαι στην τουαλέτα όταν δεν ήξερα μάθημα γιατί θα με εξευτέλιζε ο δάσκαλος, θυμάμαι να πονάει συχνά η κοιλιά μου, να προσποιούμαι ότι με πήρε ο ύπνος και δεν ξύπνησα στην ώρα μου, να τρώω χαστούκια που δεν έπρεπε να πονάνε, θυμάμαι όλα εκείνα τα βλέμματα που έπεσαν πάνω μου όταν ξέχασα το ποίημα μου σε μια παράσταση ή όταν έπεσε η περούκα σε μια χριστουγεννιάτικη γιορτή.
Μεγάλωσα χωρίς να θέλω τα βλέμματα πάνω μου, έλεγα στον εαυτό μου 'Σήμερα είσαι αόρατος, δε θα σε κοροϊδέψει κανείς'. Σπάνια τα κατάφερνα. Αγάπησα το δημοτικό όταν ξεκίνησα να δουλεύω εκεί. Όταν κοιτούσα τα παιδιά της τάξης κι έλεγα από μέσα μου 'Αχ να μην έχω έναν μικρό Μάριο, Αχ μην έχω ένα παιδί που φοβάται να έρθει σχολείο ή ντρέπεται ή το κοροϊδεύουν'. Δεν είναι εύκολο να το καταφέρεις.
Είχα πολλά που μου θύμιζαν εμένα. Προσπαθώ να τα βοηθήσω να γλιτώσουν από τις άσχημες μέρες. Όπως προσπαθώ να ξεγελάσω το παρελθόν μου και να του πω 'Τώρα πας δημοτικό. Τώρα είσαι παιδί. Τώρα μάθε να μη ντρέπεσαι'. Το προσπαθώ συνεχώς. Τα καλοκαίρια που πηγαίνω σε νησιά, ψάχνω τα δημοτικά τους σχολεία και σκέφτομαι 'Εδώ, έτσι θα ήμουν; Αόρατος;'.
Εμαθα κάπως να γελάω, να χαίρομαι, να γίνομαι ο δάσκαλος που θα ήθελα να έχω. Να πετάω ψηλά και να πέφτω χαμηλά, να είμαι όσο πιο παρών μπορώ. Ανάκατα τα λέω, ντρέπομαι πάλι κι ας μη φαίνεται. Νομίζω τα βλέμματα στρέφονται πάνω μου και φοβάμαι μην ξεχάσω το ποίημα.
Γι’ αυτό κι αφήνω πολύ τους άλλους να μιλούν, να λένε όσα δεν είπα ή όσα θέλω να πω. Κι αυτό είναι επίσης ποίημα για μένα.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Γιατί η ώρα έχει 60 λεπτά: Η αρχαία απόφαση που «ρυθμίζει» ακόμη τη ζωή μας
Υπ. Παιδείας: Καταβολή αποζημίωσης σε εκπαιδευτικό μετά από 14 χρόνια. Ο λόγος
Σχολεία: Πέντε μέρες χωρίς μαθήματα μετά το Πάσχα - Το πρόγραμμα
