Όταν πήρα το δίπλωμά μου, στο χωριό με υποδέχτηκαν σαν ήρωα! Τότε μού κάνανε και το δώρο που έμελλε να μου στοιχειώσει τη ζωή: ένα γαιδαράκο!
Ένα μικρό, ζωηρό γάιδαρο που τον συνόδευε μία τρομερή συμβουλή: «Για να μη γίνεις σαν αυτόν πρέπει να βρεις ένα γερό σκοινί και να τον δέσεις!». Αμέσως άρχισα να ψάχνω για το σκοινί.
Πήγα στο μεγάλο μπακάλικο του χωριού, τον «ΜΠΟΝΙΑ» αλλά το σκοινί που μου έδωσε κράτησε μόνο δύο χρόνια… Μετά ρώτησα το βουλευτή της περιοχής μας τον κύριο Ωρομισθίδη, αλλά αυτός είχε τάξει τα σκοινιά του σε άλλους.
Μου είπαν να ρωτήσω το γιατρό Τριτεκνίδη αλλά το έδινε μόνο σε ζευγάρια και εγώ εκείνη την περίοδο δεν ήμουν ζευγάρι…
Έπειτα μου είπαν ότι μόνο στην Κύπρο έχει καλά σκοινιά, αλλά ήταν μακριά και τα ναύλα πολλά.
Τελικά τα χρόνια πέρασαν, πήρα κάτι σπάγκους από τον κύριο ΕΑΠίδη, με βοήθησαν κάποιοι ξενόγλωσσοι τουρίστες και σιγά σιγά άρχισα να φτιάχνω το δικό μου σκοινί.
Ελπίζω μια μέρα να ολοκληρώσω το σκοινί μου και να δέσω το γάιδαρό μου που ακόμη τρέχει ανέμελος στα χωράφια…!
Για να μη γίνω σαν αυτόν…
