Φίλε Κώστα
Τα ξέφτια του χρόνου βιάστηκαν να σε βρουν. Αδίκησαν εσένα και την οικογένεια σου.
Όμως, στο λυκόφως κάθε αναμέτρησης ακόμα και αν έχει ηττηθεί η ζωή μας, είναι η αγάπη που μένει πίσω μας για να φωτίσει το λυκαυγές των δικών μας ανθρώπων. Γιατί ζωή χωρίς αγάπη δεν είναι ζωή – είναι απλή ύπαρξη.
Έδωσες τον αγώνα τον καλό της ζωής.
Αγωνίστηκες με πάθος για την οικογένειά σου, για να φωτίσεις το μέλλον των παιδιών σου. Πάντα ήσουν πρόθυμος να βοηθήσεις τους φίλους σου. Αγωνίστηκες με την παράταξή μας, την ΠΑΣΚ – Καθηγητών, όλη την περίοδο της εκπαιδευτικής σου διαδρομής για τη συνεχή αναβάθμιση της εκπαίδευσης, για ένα καλύτερο δημόσιο σχολείο, για την ολόπλευρη στήριξη του εκπαιδευτικού στο δύσκολο μα και όμορφο παιδαγωγικό και μορφωτικό έργο του.
Έδινες εκείνο το περιεχόμενο στη συλλογική δράση, που προάγει τη συναδελφικότητα και την αλληλεγγύη.
Ήσουν πάντα φιλικός, μετριοπαθής, γλυκομίλητος, ευγενικός. Σεβόσουν πάντα τον συνομιλητή σου. Προτιμούσες να στεναχωρηθείς παρά να στεναχωρήσεις.
Εμείς οι φίλοι σου που ζήσαμε μαζί σου σε δύσκολες αλλά και όμορφες εποχές, που είχαμε κοινές αγωνίες και αξίες, που βιώσαμε μαζί τη συλλογική μας διαδρομή, νιώθουμε βαθιά θλίψη για την απώλειά σου. Με το χαμόγελό σου και τον μεστό σου λόγο μας ενθάρρυνες. Στις δύσκολες ημέρες των μεγάλων αγώνων μας στην ΟΛΜΕ περίμενα πως και πως την ήρεμη σκέψη σου, για να καταλαγιάσουν οι ανησυχίες μου.
Θα σε θυμόμαστε. Θα είναι πάντα η γλυκιά σου φυσιογνωμία στη σκέψη μας. Θα είσαι στην ψυχή της αγαπημένης σου οικογένειας: της Ρούλας, της Δέσποινας, της Αργυρώς.
Φίλε Κώστα
Καλό σου ταξίδι
