Σε τροχιά ανεξέλεγκτης σύγκρουσης εξελίσσεται η εσωτερική διαμάχη στο πολιτικό εγχείρημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», καθώς η Μαρία Καρυστιανού βρίσκεται αντιμέτωπη με κύμα ομαδικών αποχωρήσεων που σημειώθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες. Οι οξείες εκατέρωθεν επιθέσεις δεν αποτελούν απλώς τα παροδικά απόνερα μιας εσωκομματικής κρίσης, αλλά σηματοδοτούν τα προεόρτια μιας σφοδρής μάχης για την ηγεμονία στον αντισυστημικό χώρο.
Ο πολιτικός αυτός χώρος, που συγκροτήθηκε και εκφράστηκε μέσα από το «κίνημα των Τεμπών», αναζητά εκ νέου εκπροσώπηση μετά την πικρή εμπειρία μόλις τριών μηνών από την ίδρυση του κόμματος τον περασμένο Μάιο.
Στην απέναντι πλευρά διαμορφώνεται ένας ισχυρός πυρήνας αποχωρησάντων στελεχών, στον οποίο κεντρικό ρόλο διαδραματίζουν ο Θανάσης Αυγερινός και ο Βασίλης Κοκοτσάκης. Τα στελέχη αυτά, έχοντας αναπτύξει έντονη κοινή δράση την τελευταία διετία, έχουν συγκροτήσει ένα πανελλαδικό δίκτυο με συνοχή που αρνείται την περιθωριοποίηση. Η σύγκρουσή τους με την πρόεδρο του κόμματος και τη Μαρία Γρατσία υπήρξε βίαιη, με τις δύο πλευρές να ανταλλάσσουν βαριές κατηγορίες, ενώ η ηγεσία της Ελπίδας κάνει πλέον ανοιχτά λόγο για την ύπαρξη ενός οργανωμένου «παρακινήματος» που δρούσε εντός των τειχών.
Η ομάδα των διαφωνούντων απορρίπτει τη λογική της αδράνειας και προετοιμάζει πανελλαδική διάσκεψη για τον Σεπτέμβριο, στοχεύοντας στη διαμόρφωση ενός νέου «κινήματος ενεργών πολιτών». Τα στελέχη αυτά υποστηρίζουν ότι τα αρχικά αιτήματα για την απόδοση δικαιοσύνης στο έγκλημα των Τεμπών δεν υπηρετούνται πλέον από την ηγετική ομάδα, την οποία κατηγορούν ότι μετέτρεψε την Ελπίδα σε ένα κλειστό πολιτικό μόρφωμα, αποκομμένο από την κοινωνία και τη βάση των διαδηλωτών.
Παρά το γεγονός ότι η ενδεχόμενη ίδρυση νέου πολιτικού φορέα παραμένει για την ώρα ένα μακρινό σενάριο που θα εξαρτηθεί από πολλούς αστάθμητους παράγοντες, η διατήρηση της δυναμικής του κινήματος παραμένει στο τραπέζι.
Το εγχείρημα αυτό επιδιώκει να κρατήσει στην επικαιρότητα την υπόθεση των Τεμπών ακόμα και χωρίς τη συμμετοχή της Μαρίας Καρυστιανού, αναδιατάσσοντας πλήρως τις ισορροπίες στον χώρο της αντισυστημικής διαμαρτυρίας.
