Οι τίτλοι της εποχής μιλούσαν για ένα άγριο φονικό και παρουσίαζαν τη Γώγου ως πρόσωπο που συνδεόταν με την υπόθεση.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, ήταν διαφορετική από την εντύπωση που μπορούσαν να δημιουργήσουν τα δημοσιεύματα. Η Γώγου δεν κατηγορήθηκε τελικά για τη δολοφονία και δεν αντιμετώπισε ποινική δίωξη για το έγκλημα.
Η Κατερίνα Γώγου και οι προηγούμενες περιπέτειες με τις Αρχές
Δεν ήταν, πάντως, η πρώτη φορά που το όνομα της ποιήτριας είχε εμφανιστεί σε αστυνομικό ρεπορτάζ.
Τον Ιανουάριο του 1980, μετά τις δολοφονίες που είχε διαπράξει η "17 Νοέμβρη", η Γώγου είχε συλληφθεί ως ύποπτη. Η σύλληψή της βασίστηκε σε μαρτυρία ανθρώπου που υποστήριξε ότι την είχε δει κοντά στον τόπο των εγκλημάτων.
Η υπόθεση, όμως, δεν προχώρησε, καθώς δεν υπήρχαν στοιχεία που να τη συνδέουν με τις δολοφονίες και η ποιήτρια αφέθηκε ελεύθερη.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1986, η Γώγου προσέφυγε δικαστικά εναντίον του υπουργού Δημόσιας Τάξης, καταγγέλλοντας συμπεριφορά αστυνομικών σε βάρος της κατά τη διάρκεια διαδήλωσης.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, συνέχισε την ποιητική της διαδρομή. Το 1988 κυκλοφόρησε η τελευταία της ποιητική συλλογή, "Νόστος", ενώ προσπαθούσε να διαχειριστεί έναν κόσμο στον οποίο αισθανόταν ολοένα και πιο ξένη.
Τον Μάιο του 1991 είχε δώσει συνέντευξη στην Έλενα Σπανοπούλου για "Τα Νέα", με τον χαρακτηριστικό τίτλο "Με λένε Οδύσσεια". Η συνέντευξη αποτύπωνε σε μεγάλο βαθμό την εσωτερική της ένταση και την ανάγκη της να επικοινωνήσει με όσους είχαν βρει τον εαυτό τους μέσα στους στίχους της.
Το αιματηρό περιστατικό στη Θεσσαλονίκη
Τα ξημερώματα της 18ης Αυγούστου 1991, έξω από το μπαρ "Εκ Βαθέων" στην οδό Βελισσαρίου στη Θεσσαλονίκη, σημειώθηκε ένας καβγάς που κατέληξε σε τραγωδία.
Στο σημείο βρίσκονταν η Κατερίνα Γώγου, ο 25χρονος νοσηλευτής Γιώργος Μουρατίδης και ένας ακόμη 25χρονος, ο Γιώργος Αντωνιάδης.
Κάποια στιγμή ξέσπασε ένταση ανάμεσα στη Γώγου και τον Μουρατίδη. Η ποιήτρια απομακρύνθηκε από το σημείο, όμως στη συνέχεια συνάντησε στον δρόμο τον Νίκο Ασημόπουλο, νοσηλευτή και πατέρα δύο παιδιών.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, ο Ασημόπουλος πήρε από το αυτοκίνητό του ένα μαχαίρι με λεπίδα μήκους περίπου 22 εκατοστών και επέστρεψε στο σημείο όπου βρίσκονταν ο Μουρατίδης και ο Αντωνιάδης.
Ακολούθησε συμπλοκή. Ο Ασημόπουλος απομάκρυνε στη συνέχεια τη Γώγου από το σημείο και την άφησε έξω από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Αργότερα επέστρεψε εκεί όπου είχε ξεκινήσει ο καβγάς.
Η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο και ο Ασημόπουλος τραυμάτισε θανάσιμα τον Μουρατίδη με το μαχαίρι στο στήθος.
Η σύλληψη του δράστη
Το περιστατικό έγινε αντιληπτό από ανθρώπους που βρίσκονταν στα μπαλκόνια γειτονικών κατοικιών. Μετά την επίθεση, ο Ασημόπουλος έφυγε από το σημείο και, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, πέταξε το μαχαίρι σε στάση λεωφορείου.
Ο τραυματισμένος Μουρατίδης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο "Γιώργος Παπανικολάου", όπου λίγο αργότερα διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Οι Αρχές αναζήτησαν τόσο τον Ασημόπουλο όσο και την Κατερίνα Γώγου, καθώς το όνομά της είχε συνδεθεί με το περιστατικό εξαιτίας της παρουσίας της πριν από τη συμπλοκή.
Η ποιήτρια παρουσιάστηκε τελικά στην αστυνομία και κατέθεσε ότι δεν βρισκόταν στο σημείο τη στιγμή της δολοφονίας.
Ο Ασημόπουλος συνελήφθη όταν πήγε στο νοσοκομείο, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, προκειμένου να δει τον Μουρατίδη. Κατά την απολογία του υποστήριξε ότι είχε χάσει τον έλεγχο και ότι δεν αντιλήφθηκε πώς το μαχαίρι κατέληξε στην καρδιά του 25χρονου.
Σε βάρος του ασκήθηκε δίωξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση, παράνομη οπλοκατοχή και κατοχή ναρκωτικών ουσιών.
Η Γώγου δεν κατηγορήθηκε για τη δολοφονία
Ο δράστης υποστήριξε μέχρι το τέλος ότι δεν είχε σκοπό να αφαιρέσει τη ζωή του Μουρατίδη, αλλά να τον τραυματίσει. Παράλληλα, ερωτήματα προκάλεσε το γεγονός ότι το όπλο του εγκλήματος βρέθηκε σε θάμνους και είχε σκουπιστεί.
Ο Ασημόπουλος καταδικάστηκε για την πράξη του.
Η Κατερίνα Γώγου, από την άλλη πλευρά, δεν αντιμετώπισε ποινικές συνέπειες για τη συγκεκριμένη υπόθεση. Η παρουσία της πριν από τη συμπλοκή και η αναφορά του ονόματός της στα δημοσιεύματα ήταν αρκετά ώστε να βρεθεί στο επίκεντρο μιας μεγάλης δημοσιογραφικής ιστορίας, χωρίς όμως να προκύψει σε βάρος της εμπλοκή στη δολοφονία.
Η υπόθεση έμεινε έτσι ως μία από τις πιο παράξενες στιγμές στη ζωή της ποιήτριας, το όνομα της οποίας συνδέθηκε για λίγο με ένα έγκλημα που τελικά δεν ήταν δικό της.
