Η λέξη «ἀκρασία» δηλώνει την έλλειψη αυτοελέγχου, την αδυναμία ενός ατόμου να ακολουθήσει τη λογική του κρίση και να συγκρατήσει τις επιθυμίες του. Προέρχεται από το «ἀ» (στερητικό) + «κράτος» (δύναμη, εξουσία), άρα σημαίνει κυριολεκτικά «έλλειψη ισχύος επάνω στον εαυτό».
Ο Αριστοτέλης αναλύει εκτενώς την «ἀκρασία» στα «Ηθικά Νικομάχεια» και τη διακρίνει από την κακία: ο «ἀκρατής» γνωρίζει τι είναι σωστό, αλλά δεν έχει την ψυχική δύναμη να το πράξει. Αυτή η διάσπαση ανάμεσα στη γνώση και στην πράξη αποτέλεσε θεμελιώδες πρόβλημα για τη δυτική ηθική φιλοσοφία.
Η λέξη επιβιώνει έως σήμερα, και η ακρασία εντοπίζεται σε καταστάσεις όπως η αναβλητικότητα, η εθιστική συμπεριφορά ή η αυτοϋπονόμευση.
