Κάμαμε Σαββατιάτικη καθαριότητα, αλλάξαμε σεντόνια, στολίσαμε μια ζεστή γωνιά για τα παιδιά - ο Δημοσθένης, ο Γιώργος, η Βάσω, η Ειρήνη, η Βασιλεία, ο Γιάννης, η Νίκα, ο Στέφανος, η Νίνα - και περιμέναμε να έρθουν οι καινούργιοι ταξιδιώτες της απόγνωσης να ακουμπήσουν για λίγο το φόβο, το κρύο, την πείνα, να πάρουν μια ανάσα ανάμεσα στη φρίκη του πολέμου και στην απανθρωπιά που τον ακολουθεί.
ΔΕΝ ΕΦΤΑΣΑN ΠΟΤΕ! ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΞΕΠΕΜΨΕ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ SOS!
Άλλους 18 τους κατάπιε αυτός ο Αχέροντας που τον νομίζαμε κάποτε θάλασσα. Δύο μίλια απ΄τις τουρκικές ακτές. Δηλαδή 5 λεπτά για μια ακταιωρό σωτηρίας. Τίποτα! Άλλος ένας μαζικός θάνατος. Άλλο ένα έγκλημα , προμελετημένο και προαναγγελμένο. Και μην πει κανείς πως δεν το 'ξεραν. Τα νέα δορυφορικά συστήματα της Frontex, μετά και από τον τριπλασιασμό της χρηματοδότησής τους από την ΕΕ, πιάνουν, σε ζωντανό χρόνο, ακόμα και τα φωτάκια που αναβοσβήνουν μόνα τους στο δέντρο.
Είμαστε κυκλωμένοι από υγρούς ομαδικούς τάφους και από τις φαβέλες των τσιγγάνων που στήνονται γύρω απ' το Καταφύγιο...
Νίνα Γεωργιάδου - Κάλυμνος
