Η συζήτηση για το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων είναι αναγκαία. Χρειάζεται όμως να γίνεται με παιδαγωγικά και επιστημονικά κριτήρια και όχι με όρους «πολιτισμικού πολέμου».
Η αναφορά, για παράδειγμα, στο βιβλίο της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής της ΣΤ΄ Δημοτικού σε διαφορετικές μορφές οικογένειας, μεταξύ των οποίων και οικογένειες με γονείς του ίδιου φύλου, δεν συνιστά από μόνη της κάποια «woke agenda». Άλλο πράγμα είναι ένα σχολικό βιβλίο να καταγράφει μια κοινωνική και νομική πραγματικότητα και άλλο να επιχειρεί να την εξυμνήσει ή να την παρουσιάσει ως πρότυπο που πρέπει να υιοθετήσουν οι μαθητές και οι μαθήτριες.
Η εξήγηση της σημερινής κοινωνίας στα παιδιά
Το σχολείο οφείλει να εξηγεί στα παιδιά την κοινωνία μέσα στην οποία ζουν. Σήμερα υπάρχουν μονογονεϊκές, παιδιά που μεγαλώνουν με παππούδες και γιαγιάδες, αλλά και οικογένειες με γονείς του ίδιου φύλου. Η ύπαρξή τους δεν αποτελεί άποψη ή ιδεολογική θέση. Αποτελεί κοινωνικό γεγονός.
Στην περίπτωση, μάλιστα, των ομόφυλων ζευγαριών υπάρχει πλέον σαφής θεσμική θεμελίωση. Με τον Ν. 5089/2024 ο γάμος μεταξύ προσώπων του ίδιου φύλου εντάχθηκε στο θεσμικό πλαίσιο του πολιτικού γάμου και τροποποιήθηκαν αντίστοιχα διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας. Επομένως, δεν μιλάμε απλώς για μια κοινωνική πραγματικότητα που το κράτος ανέχεται ή αγνοεί, αλλά για οικογενειακές σχέσεις που αναγνωρίζονται από την ελληνική έννομη τάξη.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η ίδια η ορολογία της νομοθεσίας. Ο Ν. 5089/2024 χρησιμοποιεί ρητά όρους όπως «ομόφυλοι σύζυγοι» και «ομόφυλοι γονείς», μεταξύ άλλων στις τροποποιήσεις του Κώδικα Ατομικού Εργατικού Δικαίου. Οι όροι αυτοί, συνεπώς, δεν αποτελούν απλώς θεωρητικές ή ακτιβιστικές έννοιες. Έχουν εισέλθει στην επίσημη νομική ορολογία του ελληνικού κράτους.
Ο διαχωρισμός προπαγάνδας από πληροφορία
Από τη στιγμή, λοιπόν, που η ελληνική έννομη τάξη αναγνωρίζει τον γάμο μεταξύ προσώπων του ίδιου φύλου και η ίδια η νομοθεσία αναφέρεται σε ομόφυλους συζύγους και γονείς, η αναφορά της ύπαρξης αυτών των οικογενειών σε ένα σχολικό βιβλίο δεν αποτελεί από μόνη της ιδεολογική τοποθέτηση. Αποτελεί καταγραφή μιας υπαρκτής κοινωνικής και θεσμικής πραγματικότητας.
Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για ένα μάθημα όπως η Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή. Ένα σχολικό εγχειρίδιο που διδάσκει στους μαθητές την κοινωνία, τους νόμους και τους θεσμούς δεν μπορεί να αγνοεί το ισχύον θεσμικό πλαίσιο. Η αναφορά σε μια νομικά αναγνωρισμένη πραγματικότητα αποτελεί πληροφορία για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί σήμερα η ελληνική κοινωνία και πολιτεία· δεν αποτελεί από μόνη της πολιτική ή ιδεολογική προπαγάνδα.
Υπάρχει, τέλος, και μια καθαρά παιδαγωγική διάσταση. Στις σχολικές τάξεις βρίσκονται παιδιά που προέρχονται από διαφορετικές οικογενειακές συνθήκες. Κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται ότι η οικογένειά του είναι «αόρατη» για το σχολείο. Η αναγνώριση της ύπαρξής της δεν σημαίνει αξιολογική κρίση ούτε ιδεολογική προπαγάνδα.
