Απόψε με εξομολογητική διάθεση θέλω να αναφέρω ένα περιστατικό Mobbing που είχα βιώσει το 2012 στο τότε σχολείο που υπηρετούσα ως αναπληρωτής εβπ.
Ήμουν στη γενική αγωγή ως παράλληλη στήριξη ενός παιδιού σε αναπηρικό αμαξίδιο και η εποχή εκείνη ήταν στις αρχές της εισχώρησης μας σε τυπικά σχολεία. Έπρεπε να αποδείξουμε τα αυτονόητα και να συστηθούμε ως κλάδος στο πεδίο των δασκάλων και των λοιπών ειδικοτήτων.
Μια έξυπνη δασκάλα λοιπόν αποφάσισε να με προσβάλει σε όλον τον σύλλογο διδασκόντων και να μου επιτεθεί γιατί δεν κάλυπτα τις δικές τους ανάγκες και ελλείψεις. Φώναζε πως κάθομαι και δεν μπαίνω στις τάξεις να καλύψω κενά συναδέλφων που προέκυπταν για έκτακτους λόγους. Πως δεν κάνω υπηρεσίες όπως αυτοί. Αναρωτιόταν γιατί εγώ να βρίσκομαι στο σχολείο αφού δεν κάνω τέτοια πράγματα. Ήθελε να φύγω. Έφτασε να μου ζητάει να απολογηθώ για ποιόν λόγο δουλεύω εγώ στην εκπαίδευση και όχι η κόρη της η οποία ήταν μαθηματικός (αν θυμάμαι σωστά)......
Ωρυόταν σαν ταύρος σε υαλοπωλείο και απαιτούσε να κάνω και εγώ όλα όσα κάνουν οι δάσκαλοι ενώ έφτασε στο σημείο να ζητήσει επίσημα από τον διευθυντή να καλέσουμε τον προϊστάμενο διεύθυνσης να με συμμορφώσει.
Σε μια κατά μέτωπο επίθεση με στόχο την παραίτηση μου, εγώ μάταια προσπαθούσα να της εξηγήσω τα καθήκοντα μου με ήρεμο τρόπο και με ευγένεια. Να της δώσω να καταλάβει πως με προσβάλλει. Νομίζω ότι ήταν και η τελευταία φορά που έκανα κάτι τέτοιο με ηρεμία και ευγένεια.. Τα συναισθήματα ήταν πολλά και αρνητικά για εμένα. Προσβολή, ματαίωση, απαξίωση, απόρριψη, στεναχώρια και θλίψη. Ένοιωθα παρείσακτος και ανεπιθύμητος σε ένα σχολείο.
Κάποιοι συνάδελφοι είχαν μείνει αποσβολωμένοι ενώ κάποιοι άλλοι την κρυφό υποστήριζαν με το βλέμμα τους. Σαφώς και κλήθηκε ο προϊστάμενος για να επιλύσει το θέμα και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Να είναι καλά ο άνθρωπος, με υποστήριξε στο έπακρο και ήταν μαζί μου σε όλα. Θύμωσε και αυτός με την ίδια την δασκάλα - η οποία συνέχιζε να είναι εριστική - για την ρατσιστική συμπεριφορά της.
Το αποτέλεσμα της συνάντησης αυτής ήταν να μένουν υποχρεωτικά όλοι οι εκπαιδευτικοί του σχολείου μέχρι την ώρα λήξης αυτού. Ανεξάρτητα από το ωράριο τους και τα κενά τους. Θα έμεναν όλοι ώστε να καλύψουν την όποια ανάγκη. Όπως καταλαβαίνετε αυτό γύρισε μπούμερανκ στην ίδια αλλά και στους άλλους που δεν έφταιγαν σε τίποτε.
Μου ζήτησε συγνώμη ο ίδιος για το συμβάν και αφού μιλήσαμε κατ' ιδίαν μου επισήμανε πως είναι πάντα διαθέσιμος για εμένα για οτιδήποτε συνέβαινε στο εξής. Είχα το ελεύθερο να παρακάμψω τον διευθυντή του σχολείου και να τον καλέσω εγώ αν ακολουθούσε και άλλο επεισόδιο.
Φαντάζομαι πως αρκετοί συνάδελφοι έχουν ζήσει αντίστοιχες καταστάσεις ανά διαστήματα. Ο λόγος που το αναφέρω τώρα είναι στα πλαίσια της αυτοφροντίδας και της ψυχικής υγείας, η οποία είναι ζητούμενο τόσο στην εποχή μας όσο και στον δικό μας εργασιακό χώρο. Φυσικά αναφέρομαι σε όλες τις ειδικότητες του εεπ. Ίσως κάποια στιγμή θα έπρεπε να έχουμε και εμείς ως επαγγελματίες ψυχολογική υποστήριξη, όντας εργαζόμενοι σε ένα δύσκολο περιβάλλον. Η ψυχική υγεία δεν είναι μόνο μια παγκόσμια ημέρα που αναρτούμε στα social υποστηρικτικές κουβέντες. Είναι η καθημερινότητα όπως εμείς την αντιμετωπίζουμε και την διεκδικούμε.
Ήθελα να μοιραστώ το περιστατικό αυτό για όποιον συνάδελφο αισθάνεται πως ήταν ή είναι μόνος/η σε ανάλογες καταστάσεις. Ευελπιστώ πως τα δεδομένα έχουν αλλάξει πλέον στην εκπαίδευση και δεν λαμβάνουν χώρα τέτοια άσχημα πράγματα. Κάπως η κατάσταση έχει βελτιωθεί. Είμαστε όλοι μαζί...
Τάσος Βακφάρης
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
Κατσαρίδες στο σπίτι: Τα φυτά που «υπόσχονται» φυσική απώθηση
