Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης, μία από τις πλέον εμβληματικές προσωπικότητες της μεταπολιτευτικής Κεντροδεξιάς και ιστορικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, αφήνοντας πίσω του μια πολιτική διαδρομή που ξεπέρασε τις τέσσερις δεκαετίες.
Ο πρώην υπουργός άφησε την τελευταία του πνοή σήμερα, μεσημέρι της Κυριακής, στις 15:30, στο σπίτι του στην Αθήνα, έχοντας δίπλα του τα μέλη της οικογένειάς του.
Γεννημένος στις 2 Αυγούστου 1933 στην Αθήνα, ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ στη Δυτική Γερμανία, με ειδίκευση στο Εταιρικό Δίκαιο. Το 1960 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και ξεκίνησε τη δικηγορική του σταδιοδρομία.
Η πολιτική του πορεία άρχισε ουσιαστικά με την εμπιστοσύνη που του έδειξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο οποίος τον επέλεξε ως υποψήφιο βουλευτή της ΕΡΕ στη Β΄ Περιφέρεια Αθηνών. Στις εκλογές του 1961 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής, ενώ επανεκλέχθηκε το 1963 και το 1964, διατηρώντας στη συνέχεια αδιάλειπτη κοινοβουλευτική παρουσία μετά τη Μεταπολίτευση, αρχικά στη Β΄ Αθηνών και αργότερα ως βουλευτής Επικρατείας.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση. Το 1968 συνελήφθη από το καθεστώς και κρατήθηκε για πέντε μήνες σε πλήρη απομόνωση στο ΕΑΤ/ΕΣΑ, μετά τη συμμετοχή του σε κινήσεις που ζητούσαν την αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας.
Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας συμμετείχε στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του 1974 ως υφυπουργός Εσωτερικών και στη συνέχεια υπηρέτησε σε σειρά κορυφαίων κυβερνητικών θέσεων. Διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών, υπουργός Εμπορίου, υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, υπουργός Εθνικής Άμυνας σε δύο διαφορετικές κυβερνήσεις, καθώς και υπουργός Δικαιοσύνης.
Παράλληλα, ανέπτυξε σημαντική ευρωπαϊκή δραστηριότητα ως αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος από το 1985 έως το 1996, ενώ υπηρέτησε και ως αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας την περίοδο 1993-1997. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται συχνά στη στάση που κράτησε το 1989, όταν τάχθηκε κατά της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου, επιλογή που τότε είχε προκαλέσει έντονες πολιτικές συζητήσεις.
Η παρουσία του δεν περιορίστηκε μόνο στην ενεργό πολιτική. Από το 1998 έως το 2010 υπήρξε πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής», συμβάλλοντας στον πολιτικό και επιστημονικό διάλογο, ενώ μετά την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική το 2009 συνέχισε να παρεμβαίνει στον δημόσιο λόγο μέσα από βιβλία, μελέτες και άρθρα.
Κατά τη μακρά διαδρομή του έγραψε πλήθος έργων νομικού, συνταγματικού και πολιτικού περιεχομένου, ασχολούμενος με ζητήματα όπως το Σύνταγμα, η κοινοβουλευτική λειτουργία, η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η μεταναστευτική πολιτική και οι διεθνείς εξελίξεις.
Για την προσφορά του τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος, καθώς και με ανώτατες διακρίσεις από ξένα κράτη.
