Στο κυβερνητικό στρατόπεδο φαίνεται να διαμορφώνεται μια στρατηγική ανάγνωσης ενός φαινομένου που ακόμη δεν έχει αποκτήσει σαφή μορφή. Η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού και η συζήτηση γύρω από ένα ενδεχόμενο πολιτικό εγχείρημα που συνδέεται με το όνομά της, αντιμετωπίζεται ως ένα πιθανό εργαλείο πολιτικής διαχείρισης, παρά ως απειλή.
Ωστόσο, η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει ότι οι «αστάθμητοι παράγοντες» σπάνια υπακούν σε σενάρια γραφείου.
Σύμφωνα με κυρίαρχες εκτιμήσεις, αν ένα νέο πολιτικό σχήμα καταφέρει να εμφανιστεί οργανωμένα και να διεκδικήσει ρόλο στις κάλπες, η κατάκτηση της δεύτερης θέσης θα μπορούσε να λειτουργήσει υπέρ της Νέας Δημοκρατίας.
Η λογική είναι απλή:
Πολιτική πόλωση
Ενεργοποίηση του φόβου της αστάθειας
Συσπείρωση ψηφοφόρων γύρω από το κυβερνών κόμμα στις επαναληπτικές εκλογές
Σε αυτό το σενάριο, η ύπαρξη ενός «νέου παίκτη» θεωρείται από ορισμένους ως πολιτικό δώρο.
Η ανάλυση όμως δείχνει να αφήνει εκτός ένα κρίσιμο ενδεχόμενο:
Τι θα συμβεί αν η δυναμική ξεπεράσει τις προσδοκίες;
Αν ένα νέο πολιτικό μόρφωμα καταγράψει ποσοστά άνω του 20%, τότε:
Οι παραδοσιακές ισορροπίες καταρρέουν
Οι εκλογικοί υπολογισμοί παύουν να ισχύουν
Η έννοια της «εύκολης δεύτερης κάλπης» χάνει το νόημά της
Σε αυτή την περίπτωση, δεν πρόκειται για ένα βολικό αντίπαλο, αλλά για έναν καταλύτη πολιτικής αποσταθεροποίησης.
