-Ας πάρουμε τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Το ΔΝΤ και ο Β. Σόιμπλε μπορεί να πιέζουν για περαιτέρω μεταρρυθμίσεις δεν το κάνουν όμως όμως επί τη βάσει αυτών τα οποία έχουν ήδη επιτευχθεί. Μόλις πριν μερικές μέρες το ΔΝΤ επαίνεσε την Ελλάδα στο θέμα της συλλογής / συγκέντρωσης φόρων
-Η άποψη του ΔΝΤ ότι η μεταρρυθμιστική διαδικασία έχει επιβραδυνθεί είναι επομένως μακριά από την πραγματικότητα. Το ΔΝΤ κάνει επίσης λάθος όταν ζητά περαιτέρω μειώσεις των συντάξεων και μέιωση του αφορολογήτου ορίου.
-Υπάρχουν επιχειρήματα τα οποία συνηγορούν υπέρ της αναδιάρθρωσης / αναδιανομής των κοινωνικών παροχών.
-Αλλά και σε αυτό το θέμα έχουν γίνει εντυπωσιακές πρόοδοι σύμφωνα με αξιολόγηση των κοινωνικών παροχών από την Παγκόσμια Τράπεζα. Η ανάπτυξη της οικονομίας θα έχει θετικό πρόσημο το 2016 και για το 2017 αναμένεται ανάπτυξη 2,5%
-Ξεπεράσαμε το δημοσιονομικό στόχο για το 2016 του περίπου 1,7% του ΑΕΠ. Είναι λογικό, δεδομένης αυτής, της υπερκεπλήρωσης / υπερκάλυψης να ζητά περαιτέρω μέτρα για το 2019;
-Η ελληνική κυβέρνηση υποστήριξε την συμμετοχή του ΔΝΤ, αυτό όμως το οποίο χρειαζόμαστε είναι η αποφασιστικότητα. Εάν το ΔΝΤ θέλει να συμμετέχει πρέπει να το αποφασίσει γρήγορα και να μην θέτει άλλες παράλογες απαιτήσεις, ενόσω ταυτόχρονα συμφωνεί για μεσοπρόθεσμα μέτρα σχετικά με τα χρέη των άλλων Ευρωπαίων γειτόνων μας.
-Η Ελλάδα και η Ευρωζώνη βρίσκονται σε ένα σημείο καμπής. Η Ελλάδα έχει δείξει μια αφοσίωση στο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα για την οποία πολλοί αμφέβαλαν το καλοκαίρι του 2015.
-Το 2017 είναι για όλους μας μια δύσκολη χρονιά με σημαντικές εκλογές, με το Brexit, με την παρατεινόμενη προσφυγική κρίηση και με τις αβεβαιότητες σε σχέση με τη νέα αμερικανική κυβέρνηση.
-Πως θα μπορούσε η Ευρώπη να αποδείξει καλύτερα ότι μπορεί να επιλύει εγκαίρως προβλήματα από την επίτευξη ενός βιώσιμου και κοινωνικά δίκαιου συμβιβασμού; Γιατί θέλουμε να διακινδυνέψουμε να αποτύχει μια επιτυχία την τελευταία στιγμή;
