Άνευ προλόγου, όσα διαδραματίζονται στη Γάζα μονοπωλούν τις σκέψεις μου τις περισσότερες ώρες της ημέρας.
Δεν μιλάμε απλώς για άλλη μια «σύγκρουση» στη μακρά ιστορία του Μεσανατολικού. Αυτό που συμβαίνει είναι βαθύτερο, πιο ζοφερό, πιο αποκαλυπτικό για την κατάσταση της διεθνούς ηθικής.
Βλέπουμε έναν αποκλεισμένο πληθυσμό να λιμοκτονεί, νοσοκομεία να καταρρέουν, και παιδικές σοροί να στοιβάζονται, με την επίσημη αιτιολόγηση της «αυτοάμυνας» να φαντάζει κυνική και ανεπαρκής -όχι ότι προσωπικά την θεωρούσα ποτέ επαρκή μην παρεξηγηθώ-. Αυτοί που προβαίνουν σε τέτοιες πράξεις δεν μπορούν να επικαλούνται πια ούτε το διεθνές δίκαιο, ούτε το παραμικρό – ίσως μόνο τη σιωπή των συμμάχων τους (ανάμεσά τους και η Ελλάδα).
Δεν είναι τυχαίο ότι φωνές καταδίκης ακούγονται πλέον από τα ενδότερα του ίδιου του Ισραήλ. Ο πρώην πρωθυπουργός Εχούντ Ολμέρτ και ο στρατηγός Γιαΐρ Γκολάν μίλησαν με ειλικρίνεια για τις εγκληματικές διαστάσεις της ισραηλινής πολιτικής.
Ο δεύτερος, μάλιστα, κατήγγειλε ότι το Ισραήλ βαδίζει προς τη διεθνή απομόνωση και σύγκρινε το πολιτικό του μέλλον με εκείνο της Νοτίου Αφρικής επί απαρτχάιντ. Οι δηλώσεις αυτές, αντί να αντιμετωπιστούν με προβληματισμό, απαντήθηκαν με την εύκολη ρητορική περί «αντισημιτισμού». Ρητορική που κάποιοι αναμασούν σαν καραμέλα, όχι για να «προστατεύσουν» την εβραϊκή ταυτότητα από τη μισαλλοδοξία –που είναι πραγματική και απειλητική– αλλά για να προστατέψουν τις κυβερνητικές πολιτικές από κάθε θεμιτή κριτική.
Η γραμμή είναι λεπτή αλλά σαφής: το να ασκείς δριμεία κριτική στην ισραηλινή κυβέρνηση για εγκλήματα πολέμου δεν σε καθιστά αντισημίτη. Σε καθιστά ηθικά υπεύθυνο πολίτη. Σε καθιστά άνθρωπο. Στα μόνα θετικά, ότι επιτέλους το διεθνές τοπίο φαίνεται να μεταβάλλεται. Πρώην σύμμαχοι του Ισραήλ εκφράζουν ανοικτά τη δυσαρέσκειά τους.
Χώρες της Δύσης παγώνουν εμπορικές συμφωνίες, επανεξετάζουν τις σχέσεις τους. Ακόμα και οι ΗΠΑ, διαχρονικός υποστηρικτής του Ισραήλ, φαίνεται να επανατοποθετούνται σταδιακά – έστω και με δισταγμό. Σε αυτό το κύμα παγκόσμιας κατακραυγής, η ελληνική κυβέρνηση παραμένει παρατηρητής, προτάσσοντας γεωπολιτικούς υπολογισμούς έναντι της ηθικής ευθύνης. Επιλέγει τη σιωπή απέναντι σε ένα έγκλημα που βλέπει όλος ο πλανήτης. Και οι σελίδες της ιστορίας γράφουν..
