Δρόμοι παλιοί κι ανθρώπων βήματα σε πυρωμένη γής.
Ανθρώπων που προτίμησαν να καούν παρά να βαλτώσουν ή να σκουριάσουν.
Γι αυτό, μην τους αναζητήσεις στις ρωγμές της συλλογικής μνήμης.
Θα τους βρεις, σε απόσταση αναπνοής απ’ την Ιστορική συνείδηση.
Συμβάντα επιφανείας χρόνια τώρα.
Τα λόγια τρύπια και οι λέξεις σημαδεμένες κι ανορθόγραφες.
Οι ρητές μας αρνήσεις εμπεριέχουν, κατά κανόνα, άρρητες – ανομολόγητες
καταφάσεις και το αντίστροφο.
Ζούμε ψευδώς, σε διαρκή εναγώνιο Ενεστώτα,
γράφοντας την αλήθεια με άλφα κεφαλαίο αντί για άλφα μικρό.
Απομείναμε σώματα με ψευδώνυμα ονόματα, κατά έναν υπέροχο στίχο.
Μπορούμε να ελπίζουμε,
στη σοβαρότητα των παιδιών της σχολικής ηλικίας,
στο Κεφάλαιο που είναι οι κεφαλές των παιδιών,
στη Δημοκρατία που είναι συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας.
Μπορούμε να ελπίζουμε στα πάντα, να “φοβόμαστε” τα πάντα,
παραμένοντας δεσμώτες τοις ένδον ρήμασι.
Στο δρόμο της λήθης, προηγείται η μνήμη του πέλματος.
Το πέλμα του δρομέα στην πυρωμένη γής
αποταμιεύει στον ψυχισμό του εγχαράξεις ανώνυμα θεϊκές,
εγγράφοντας στη συνείδησή του το πριν και το μετά αμετάκλητα.
