Είκοσι χρόνια τώρα, μετά το μεγάλο σεισμό της Αθήνας (Mw 5.9, 7 Σεπτεμβρίου 1999), έκπληκτοι παρακολουθούμε κατ’ επανάληψη στα μέσα μαζικής ενημέρωσης συγκεκριμένους επιστήμονες να επενδύουν στο φόβο των πολιτών, προβάλλοντας θέματα σχετικά με την έλλειψη αντισεισμικής ικανότητας των κατασκευών των σχολείων, των νοσοκομείων και των υποδομών της χώρας, οι οποίες συλλήβδην χαρακτηρίζονται «επικίνδυνες».
Είκοσι χρόνια τώρα διαχέουν αόριστες πληροφορίες για μεγάλο σεισμό, σε μια ούτως ή άλλως σεισμογενή χώρα, αφήνουν υπονοούμενα, οριοθετούν περιοχές με ακτίνα 100 χιλιομέτρων και αβέβαιο επίκεντρο (που το γνωρίζουν αλλά δεν μας το ανακοινώνουν), εφευρίσκουν συστήματα πρόγνωσης, υποστηρίζουν αντισεισμικά μπαούλα και κρεβάτια και διαφημίζουν βιομετρικά αντισεισμικά μπουφάν σε τηλεοπτικές εκπομπές, ενώ "Λερναίες Ύδρες θα μας καταβροχθίσουν" και πρέπει να κοιμόμαστε σε αναμμένα κάρβουνα συνεχώς.
Είκοσι χρόνια ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο, η επιστημονική γνώση που εκβιάζει την πολιτεία για ακόμα μεγαλύτερα κονδύλια, που χρησιμεύει ως μαστίγιο, ως εξουσία, ως εργαλείο καθυπόταξης των "αδαών" πολιτών με απώτερο στόχο την εξυπηρέτηση σκοτεινών προσωπικών επιδιώξεων.
Αποτέλεσμα όλων αυτών, η επιστημονική ηθική να οδηγείται στο απόσπασμα.
Είκοσι χρόνια πέρασαν, δεν πρέπει ωστόσο να ξεχνάμε ότι ήταν οι ίδιοι επιστήμονες, οι οποίοι κατέθεσαν στις δίκες εναντίον των θυμάτων του σεισμού του 1999, αποδίδοντας τα αίτια της κατάρρευσης στο φυσικό φαινόμενο και όχι στην πλημμελή κατασκευή των κτηρίων-παγίδων.
Κάπως έτσι η επιστημονική ηθική μετατρέπεται σε επιστημονική αλητεία.
Είκοσι χρόνια τώρα, δεκάδες εκατοντάδες γεωεπιστήμονες και μηχανικοί δίνουν τη δική τους μάχη, αθόρυβα, κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, με επιμονή και υπομονή, με υπευθυνότητα και με πλήρη συνείδηση του χρέους τους προς τους Έλληνες Πολίτες, προκειμένου η χώρα να είναι όσο το δυνατό λιγότερο ευάλωτη στο σεισμικό κίνδυνο.
