Στο εμβληματικό έργο του Καμπανέλλη «Το μεγάλο μας τσίρκο» παρελαύνει με ένα θαυμαστό τρόπο ολόκληρη η Ρωμιοσύνη. Τα οράματα, οι πόθοι, οι ελπίδες, τα δράματα και οι τραγωδίες της φυλής μας. Με αυτοσαρκαστική διάθεση, σωκρατική ειρωνεία αλλά και τραγική λεβεντιά ορθώνεται μπροστά μας το ανάγλυφο του Νεοέλληνα, μέσα από την περιπέτεια της Οδυσσειακής του ιστορικής πορείας και μας μιλά σιβυλλικά αλλά και ξάστερα, εκεί προς το τέλος της χούντας.
Μας μιλά για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας, κι όλα αυτά μέσα από ένα πανηγύρι.
Το έργο έπρεπε να είναι «κάτι σαν λαϊκό πανηγύρι, να κλείνει μέσα του πολλή Ρωμιοσύνη και μέσα από τη σάτιρα, το γέλιο, τον αυτοσαρκασμό και το δάκρυ να μιλήσουμε για τους καημούς και τα όνειρα της φυλής μας, για προδομένους αγώνες, για προδομένες ελπίδες…» (Τζένη Καρέζη).
Ελάτε λοιπόν μέσα από αυτό το πανηγύρι να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας...
