Αυτή η πρόταση του μαθητή είναι που σου δίνει δύναμη να προσπαθήσεις ακόμη περισσότερο. Αλλά κοιτώντας το χρωματιστό ημερολόγιο που πλαστικοποιήσαμε στο θρανίο, φτάσαμε Μάρτη μετά από μια μακρά περίοδο με απορρίψεις, συγκρούσεις και νεύρα.
Ο Γιάννης εκεί που κάναμε το «δικό μας» μάθημα, όπως το ονομάσαμε, σταμάτησε με κοίταξε στα μάτια και μου πε: «κύριε εγώ δεν μπορώ να διαβάσω γρήγορα, μείνετε μαζί μου και την άλλη ώρα να με βοηθάτε…».
Την άλλη όμως ώρα έχω μάθημα σε άλλον μαθητή…
Και ο Γιάννης θα πρέπει να μείνει μόνος του…
Θα ήθελα και γω με τη σειρά μου να κοιτάξω τον υπουργό στα μάτια και να μεταφέρω το ερώτημα του μαθητή μου στον κ. Γαβρόγλου.
Κύριε υπουργέ, γιατί ο Γιάννης δεν μπορεί να διαβάσει γρήγορα μόνος του; Αναρωτηθήκατε ποτέ;
Η απάντηση που πήρα από τον υπουργό Γιάννη είναι πως θα τα πούμε από Οκτώβρη…
Κύριε υπουργέ, ξέρετε τι είναι για τον μαθητή με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες να αλλάζει κάθε χρόνο δάσκαλο παράλληλης στήριξης;
Έχετε κάτσει ποτέ δίπλα από ένα τέτοιο παιδί;
Έχετε απάντηση στην ερώτηση «γιατί κύριε δεν θα είστε μαζί μου του χρόνου, τώρα που σας αγαπάω;».
Μπορείτε να κοιτάξετε στα μάτια τους γονείς αυτών των παιδιών και να τους πείτε ότι εγώ είμαι υπεύθυνος που για ακόμη μια χρονιά θα σας φέρω άγχος, αναστάτωση και αγωνία για το ποιος θα είναι ο επόμενος;
Για το αν το παιδί μας θα τον αποδεχτεί άμεσα;
Αρχίζει λοιπόν η βαλίτσα και γεμίζει με ρούχα πάλι, γεμίζει με σεντόνια πάλι, γεμίζει με κουβέρτες πάλι, γεμίζει με κατασκευές , γεμίζει με παιχνίδια, γεμίζει με πράγματα που μόνο εγώ και ο μαθητής μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι, γεμίζει όμως και με γιατί για ακόμη μία χρονιά.
Κύριε υπουργέ, γιατί ο Γιάννης δεν μπορεί να διαβάσει γρήγορα μόνος του;
Ένας ΠΕ71 κάπου στην Ελλάδα…
(*Το όνομα του μαθητή διαφέρει από το πραγματικό)
