Από κει και πέρα, ευθύνες για την κατάσταση που έχει σήμερα  δημιουργηθεί πρέπει να αναζητηθούν αλλού και όχι στους εκπαιδευτικούς. Πρέπει να αποδοθούν σε αυτούς που έφεραν τους καθηγητές προ τετελεσμένων, ζητώντας τους να εργασθούν με οκτώ ευρώ την ημέρα, όταν ο ηλεκτρονικός που έρχεται να εγκαταστήσει στην τηλεόραση τον ψηφιακό δέκτη αμείβεται με 35 ευρώ για μισή ώρα απασχόλησης. Η απίστευτη ενδοκυβερνητική ασυνεννοησία με τον έναν υφυπουργό να ανακαλεί την απόφαση του άλλου και, εν κατακλείδι, η υπαναχώρηση της κυβέρνησης σε σχέση με τα προ εικοσαημέρου υπεσχημένα, οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ. Αντί για μια κουβέντα που θα άμβλυνε τις εντυπώσεις, οι εκπαιδευτικοί άκουσαν ότι η αγανάκτησή τους οφείλεται σε “συνδικαλιστικούς εγωισμούς παρατάξεων”.  Η ΔΑΚΕ πρόσκειται, ως γνωστόν, στη μείζονα αντιπολίτευση. Το σύνολο της αντιπολίτευσης στο δ.σ. της ΟΛΜΕ, πλην 2 εκ των 4 μελών της ΔΑΚΕ, τάχθηκε υπέρ της αποχής. Γιατί θα έπρεπε και τα άλλα δύο μέλη της ΔΑΚΕ να συμπλεύσουν με την ΠΑΣΚ, βάζοντας “πλάτη” στην κυβέρνηση; Χθες, μάλιστα, το ένα εκ των δύο μελών που είχε αρχικώς ταχθεί κατά της παράτασης της αποχής, δεν προσήλθε στη συνεδρίαση (Τυχαίο; Δεν νομίζω). Έτσι, η νέα απόφαση για παράταση ελήφθη με 6 ψήφους υπέρ, 4 κατά και έναν απόντα. Εάν δεχθούμε ότι οι καθηγητές κρατούν “ομήρους” τους μαθητές, τι έχουμε να πούμε για τις απεργίες στα νοσοκομεία που θέτουν σε άμεσο κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, για τους υπαλλήλους της ΔΕΗ που κατεβάζουν τους διακόπτες ή για τους εργαζομένους στην καθαριότητα των δήμων που αφήνουν τις πόλεις να πνιγούν στα σκουπίδια; Τελικώς είμαστε υπέρ του δικαιώματος στην απεργία ή επιθυμούμε την κατάργησή της;