ΝΑΤΟ το οπλισμένο δολοφονικό χέρι του ιμπεριαλισμού

 

 

του Γιάννη Μακρίδη

 

Συμπληρώνονται φέτος 60 χρόνια από τη δημιουργία του NATO, ενός αποκρουστικού - εγκληματικού οργανισμού,  μιας μόνιμης απειλής για τους λαούς και για την  ειρήνη  στον κόσμο σήμερα. ΝΑΤΟ είναι τα αρχικά των αγγλικών λέξεων Νοrth Αtlantic Τreaty Οrganizatiοn (ελληνικά: Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώνου, κατά λέξη Οργανισμός Συνθήκης Βορείου Ατλαντικού). Στρατιωτική επιθετική ιμπεριαλιστική συμμαχία χωρών της Δύσης που είχε και έχει σκοπό την ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ των χωρών-μελών σε  στρατιωτικό, πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, μορφωτικό ,κύρια όμως είχε και έχει την προώθηση των γεωπολιτικών  ιμπεριαλιστικών συμφερόντων των ηγετικών χωρών με πρόσχημα την αποτροπή ένοπλης επίθεσης εναντίον κάποιας χώρας-μέλους από άλλες.

 

Η ίδρυσή του

 

Το NATO,  ιδρύθηκε στις 4 του Απρίλη 1949, έκανε ξεκάθαρο από την ιδρυτική του διακήρυξη τον επεμβατικό και επιθετικό του χαρακτήρα, παρόλο που διακήρυσσε ψευδεπίγραφα στους λαούς ότι είναι αμυντικός οργανισμός. . Στην Ουάσιγκτον 12 χώρες αρχικά υπογράφουν το Σύμφωνο (ΗΠΑ, Βρεταννία, Βέλγιο Kαναδάς, Δανία, Γαλλία, Ισλανδία Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Νορβηγία, Πορτογαλία). Είναι η επικύρωση της στρατιωτικής κυριαρχίας των ΗΠΑ πάνω στις δυτικές χώρες εκείνη την περίοδο, που έτσι θέτουν τις ένοπλες δυνάμεις τους κάτω από τον αποφασιστικό έλεγχο του αμερικανικού Πενταγώνου. Παράλληλα υποχρεώνονται οι χώρες αυτές από τα πράγματα (σχέδιο Μάρσαλ) να υπογράψουν διμερείς στρατιωτικές συνθήκες με τις ΗΠΑ που καθορίζουν τους όρους για την παροχή της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ δεν έχει μόνο στρατιωτική σημασία, αλλά και πολιτική και οικονομική. Αποτελεί τον πιο σημαντικό οργανισμό της Δύσης, που επιδιώκει τη διασφάλιση της συνοχής του καπιταλιστικού κόσμου και την αποτροπή κάθε πρoσπάθειας ανεξαρτητοποίησης των χωρών - μελών τoυ. Με τη συνθήκη του ΝΑΤΟ εκχωρείται και νομικά ένα σημαντικό μέρος της εθνικής κυριαρχίας κάθε χώρας. Το άρθρο 8 δεσμεύει τις χώρες τoυ ΝΑΤΟ να μην αναλαμβάνουν οπoιαδήποτε διεθνή υποχρέωση που αντιτίθεται στη συνθήκη.

 

Η δημιουργία του εξέφραζε για μια ολόκληρη περίοδο την επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού και πρώτα απ όλα του Αμερικάνικου ενάντια στην ΕΣΣΔ και το σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Με άλλα χαρακτηριστικά η ίδια πολιτική εκφράστηκε έως  την ανατροπή του σοσιαλισμού στις  χώρες της ανατολικής Ευρώπης .

 

To NATO και η "άμυνα του ελεύθερου κόσμου" ήταν το πρόσχημα για την εδραίωση της ιμπεριαλιστικής  εξάρτησης πολλών χωρών .Αν όμως είναι η μια πλευρά του ΝΑΤΟ αυτή θα πρέπει ν επισημανθεί ότι σοβαρές  αντιθέσεις υποκρύπτονται ανάμεσα στις κυρίαρχες χώρες αυτού του οργανισμού και οι οποίες πολλές φορές εξωτερικεύτηκαν με έντονο τρόπο. Εξ άλλου η αμερικάνικη κυριαρχία άρχισε να αμφισβητείται και οι ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις άρχισαν να γίνονται πιο έντονες .

 

Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 η προοπτική της ένταξης της (τότε) Δυτικής Γερμανίας στη Συμμαχία, πράγμα που σήμαινε τον επανεξοπλισμό της, προκάλεσε τη βαθιά ανησυχία των χωρών-μελών. Τελικά το 1955 η Γερμανία έγινε μέλος του ΝΑΤΟ .Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου νατοϊκή δύναμη εκατ, χιλ. ανδρών ήταν εγκατεστημένη στο έδαφος της Δυτικής Γερμανίας.

 

Μία δεκαετία  μετά η Γαλλία  θέτει σε δοκιμασία τη νατοϊκή συνοχή. Η μονοπωλιακή αστική τάξη της δυσανασχετεί με την κυριαρχία των ΗΠΑ στη Συμμαχία και τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της χώρας από αυτήν θεωρώντας δέσμευση  την «αυτόματη» εμπλοκή της σε πόλεμο τον οποίο θα αποφάσιζαν άλλοι. Για τους λόγους αυτούς τον Ιούλιο του 1966 η Γαλλία αποσύρθηκε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και ζήτησε να απομακρυνθούν από το έδαφός της οι δυνάμεις του και το αρχηγείο του, που ως τότε έδρευε στο Παρίσι. Κατά τα άλλα η Γαλλία παρέμεινε μέλος της Συμμαχίας.

 

Πρόβλημα για την εσωτερική ισορροπία του ΝΑΤΟ απετέλεσαν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις οι οποίες αρκετές φορές έφθασαν σε  σημείο έντασης. Αποκορύφωμα αυτού του φαινομένου υπήρξε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1974 και η κατάληψη μεγάλου μέρους της από τα τουρκικά στρατεύματα.  Σε ένδειξη διαμαρτυρίας η Ελλάδα αποχώρησε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ τον Αύγουστο του 1974. Επανήλθε όμως και τυπικά τον Οκτώβριο του 1980.  Σοβαρή διαφωνία  προέκυψε μεταξύ των χωρών του ΝΑΤΟ όταν  την άνοιξη του 2003, μερικά μέλη του με επικεφαλής τη Γαλλία και τη Γερμανία αποδοκίμασαν την απόφαση των ΗΠΑ για επίθεση κατά του Ιράκ και αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε αυτήν.

 

Παγκόσμιος χωροφύλακας

 

Η ιστορία του NATO σε ρόλο παγκόσμιου χωροφύλακα των ιμπεριαλιστών είναι δεμένη με  ωμές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Είναι σημαδεμένη με το αίμα των λαών από τις άμεσες και έμμεσες επεμβάσεις του στον κόσμο.

 

Σήμερα όσο ποτέ έχει πλήρως αποκαλυφθεί ο ρόλος  του ως ενός διεθνη δολοφονικο στρατιωτικο μηχανισμο που είναι μοχλος της ιμπεριαλιστικής δράσης, τόσο στο εσωτερικό των κρατών - μελών του, όσο και έξω από τα σύνορά τους για την εγκαθίδρυση της «νέας τάξης» .

 

Μετά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ήδη από το 1992, με τη Σύνοδο Κορυφής της Ρώμης, και το 1999 στην Ουάσιγκτον, υιοθέτησε το νέο δόγμα, που δίνει τη δυνατότητα επέμβασης σε ολόκληρο τον πλανήτη, στο όνομα νέων κινδύνων, όπως η ασφάλεια, η τρομοκρατία, η προστασία ροής φυσικών πόρων, κλπ.

 

Οι ΗΠΑ χέρι χέρι με την ΕΕ  με το NATO πυροδότησαν τον πόλεμο στη Βοσνία και στη συνέχεια οργάνωσαν το διαμελισμό της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας με τους βομβαρδισμούς των 78 ημερών.  Η ανήθικη και εγκληματική επίθεση εναντίον της Γιουγκοσλαβίας αποτελεί ένα ακόμη βήμα των σχεδιασμών για μία νέα διεθνή τάξη πραγμάτων. Σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε με στόχο τον διαμελισμό, την απομόνωση και την αποδυνάμωση της Γιουγκοσλαβίας. Η "ειρηνική" επέμβαση του ΝΑΤΟ δεν έχει σαν μοναδικό αποτέλεσμα τους χιλιάδες νεκρούς, τα ακρωτηριασμένα αθώα παιδιά, τα βομβαρδισμένα νοσοκομεία και σχολεία, τα ισοπεδωμένα εργοστάσια, τη νέα τάξη πραγμάτων στα Βαλκάνια.

 

Οι κυβερνήσεις των ηγετικών χωρών μελών του ΝΑΤΟ και κύρια οι Αμερικανοί – Βρετανοί  είχαν άμεση συμμετοχή στην επίθεση εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, στους σχεδιασμούς και καθορισμούς των στόχων ,την εξαπόλυση πυραύλων κλπ . Παράλληλα και οι υπόλοιπες χώρες όπως η Ελλάδα  προκάλεσαν, ενεπλάκησαν  ή δεν προσπάθησαν να αποτρέψουν τη βία εναντίον της Γιουγκοσλαβίας πριν την επίθεση και κατά τη διάρκεια της ΝΑΤΟϊκής κατοχής. Οδήγησαν στη ΝΑΤΟική και ευρωενωσιακή κατοχή του Κοσσόβου και στην «ανεξαρτητοποίησή» του.

 

Επτά και πλέον χρόνια έχουν περάσει από την επέμβαση των αμερικανο – Νατοϊκών δυνάμεων στο Αφγανιστάν . Οι δυνάμεις αυτές εμφανίσθηκαν σαν απελευθερωτές του λαού από την σκληρή και σκοταδιστική- θρησκευτική εξουσία  των Ταλιμπάν στην ουσία όμως είναι στρατός κατοχής σε μια περιοχή στρατηγικής σημασίας  . Μετά την διάλυση της Σ.Ε. όμως έχομε την δημιουργία ανεξάρτητων κρατών που χαρακτηρίζονται «τυφλά» και αναζητούν διέξοδο στην θάλασσα μέσω του Αφγανιστάν και Πακιστάν. Η παρουσία μεγάλων αποθεμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου είναι ένας ακόμη πόλος έλξης χωρών και πολυεθνικών επιχειρήσεων! Η επτάχρονη παρουσία των αμερικανο - νατοϊκών και των λοιπών προθύμων στη χώρα έχει να επιδείξει μόνο καταστροφές και θάνατο.

 

Ακόμη είναι γνωστή η συμμετοχή μεγάλου μέρους των Νατοϊκών στην επέμβαση στο Ιράκ όπου εκεί αποδείχτηκε ότι η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και η επιβολή της «νέας τάξης» έχουν εχθρό τους τα κράτη, ακόμα κι αν ήταν η είναι  πειθήνια όργανά τους, και τους λαούς που αντιδρούν στην ιμπεριαλιστική επιβουλή και κατάκτηση.

 

 Αυτός ο εχθρός βρίσκεται στο στόχαστρο της δολοφονικής δράσης του NATO και γι' αυτό κλιμακώνει τους εξοπλισμούς και αναπτύσσει νέα απειλητικά οπλικά συστήματα, όπως η λεγόμενη αντιπυραυλική ασπίδα. Παράλληλα, έχει στόχο να εμποδίσει και με τα όπλα οποιεσδήποτε κοινωνικές αλλαγές  «όπου γης»  η που θα μπορούσαν να συντελεστούν στις χώρες της  Ευρώπης. Φαίνεται ότι και για τους λόγους αυτούς  ασκούσε   επιρροή στις Ένοπλες Δυνάμεις των μελών του  και διατηρούσε και παραστρατιωτικές  μηχανισμούς  όπως η «Κόκκινη Προβιά» στην Ελλάδα και η «Γκλάντιο» στην Ιταλία. Γι' αυτό το σκοπό, αλλά και για να διασφαλιστούν τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού, στήριξε τα αντιδραστικά  φασιστικά καθεστώτα και τις δικτατορίες στην Ελλάδα, στην Τουρκία, στην Ισπανία, και στην Πορτογαλία .

 

Νέοι προσανατολισμοί - Νέες επεμβάσεις

 

Όπου πέρασαν όμως το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ  με τις επεμβάσεις τους φρόντισαν να αφήσουν τουλάχιστον ένα «στρατηγείο» - βάση. Αλλά και τα στρατόπεδα που έφτιαξαν εκεί δεν τους ήταν οικονομικό να τα εγ

καταλείψουν ανεκμετάλλευτα αφού  χιλιάδες αμερικανών και άλλων στρατιωτών εγκαταστάθηκαν επίσης σε βάσεις σε πολλές περιοχές του πλανήτη.

      Τώρα είναι τυχαίο ότι όλες αυτές οι βάσεις όπως και οι στρατοί τους, στήθηκαν πάνω σε ορυκτό πλούτο και πάνω στις γραμμές διέλευσης ρωσικών ή άλλων αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου που κατευθύνονται στην Ευρώπη μέσω Βαλκανίων και Μαύρης θάλασσας και προέρχονται από τον Καύκασο και την Κασπία ; Τα Βαλκάνια λοιπόν είναι κρίσιμα για την διέλευση νέων αγωγών! Η προσπάθεια ΗΠΑ Ρωσίας είναι πως θα αποφευχθεί ή όχι να προστεθούν βαλκανικοί αγωγοί στους υπόλοιπους που ήδη βρίσκονται κάτω από την κυριαρχία τους. Οι αμερικάνικες βάσεις στην Ρουμανία και την Βουλγαρία δεν είναι τυχαίες: Εκεί μεταφέρθηκε η αμερικάνικη στρατιωτική «δύναμη κρούσης της ανατολικής Ευρώπης» από την Δυτική Γερμανία με βάση ένα σχέδιο παγκόσμιας εμβέλειας για την αναδιάταξη του συστήματος των αμερικανικών βάσεων σ’ όλη τη γη. Αυτό ακριβώς υπηρετεί η κοινή απόφαση  των κυβερνήσεων των  ΗΠΑ και Τσεχίας - Πολωνίας για τη δημιουργία των βάσεων της «αντιπυραυλικής ασπίδας».

 

 Έφεραν τις βάσεις τους στη Μ. Θάλασσα την θάλασσα δηλαδή που βρέχει και την Γεωργία και την Ουκρανία (υποψήφια μέλη του ΝΑΤΟ), όπως και την Ρωσία. Τις έφεραν σε απόσταση αναπνοής από τον Καύκασο , την Κασπία  η την ευρεία Μέση Ανατολή που είναι στο στόχαστρο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ δηλαδή και των άλλων μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

 

      Έτσι ΗΠΑ και οι χώρες της ΕΕ μετά την εξάπλωση του ΝΑΤΟ στα δυτικά σύνορα της Ρωσίας προωθούν την κυριαρχία τους στα νότια πλευρά της παρά τις αντιδράσεις της . Και στη συνέχεια ήρθε η σειρά του Καύκασου μια περιοχή περιλαμβάνει τα κράτη Γεωργία, Αζερμπαϊτζάν . και Αρμενία. Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η περιοχή έγινε  πεδίο ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Η επέμβαση της Γεωργίας στη Νότια Οσετία αυτό ακριβώς σημαίνει και έγινε με τη σιωπηρή «ανοχή» των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, και η δυναμική πολεμική αντίδραση της Ρωσίας. Και είναι λογικό αφού η περιοχή ουσιαστικά είναι μία γέφυρα που ενώνει την Μαύρη με την Κασπία Θάλασσα.

 

Το ΝΑΤΟ επίσης  προχώρησε στη σύναψη ιδιαίτερων συμφωνιών και σχέσεων με χώρες της Μ. Ανατολής και της Β. Αφρικής. Στη Σύνοδο της Ρίγας το 2006 εδραιώνει τη συνεργασία με τις Αυστραλία, Ν. Ζηλανδία και Ιαπωνία που ήδη συμμετέχουν στον πόλεμο του Αφγανιστάν.

 

Στη Σύνοδο Κορυφής της Κωνσταντινούπολης (2004) τα νατοϊκά γεράκια εκπόνησαν σχέδιο για την ευρύτερη Μέση Ανατολή, προετοιμάζοντας επεμβάσεις για την υποδούλωση της περιοχής. Σε αυτό το διάστημα  το ΝΑΤΟ προχώρησε στη νέα δομή του, που στηρίζεται κυρίως στις επιθετικές δολοφονικές δυνάμεις ταχείας επέμβασης.

 

Με τη στήριξη των ΗΠΑ  και  της Ευρωπ. Ένωσης  και άλλων υποτακτικών τους το ΝΑΤΟ επιδίωξε και σ' ένα βαθμό πέτυχε, στην αναθεώρηση του ΟΗΕ, να χριστεί έμμεσα ως βασικός μηχανισμός στήριξης και υλοποίησης των «ειρηνευτικών» αποστολών του ΟΗΕ, που έχουν κυρίως στόχο να ντύσουν με το μανδύα της διεθνούς νομιμότητας και στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας την επιβολή των ιμπεριαλιστικών  επεμβατικών σχεδίων.

 

Η ένταξη της Ελλάδας

Η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει ακριβά τη συμμετοχή  της χώρας στο NATO, που αποτέλεσε την ασπίδα διασφάλισης των συμφερόντων των ξένων και ντόπιων μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού. Η χούντα των συνταγματαρχών, ο διαμελισμός της Κύπρου, η αμφισβήτηση των συνόρων στο Αιγαίο, οι συνέπειες από την κατάσταση που διαμορφώνεται στα Βαλκάνια αποτελούν ορισμένα δείγματα της «Νατοϊκής προστασίας». Η χρηματοδότηση από τον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων των Νατοϊκών στρατιωτικών δαπανών και των Νατοϊκών αποστολών, με την ευθύνη όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων, αποτελεί το τίμημα της προστασίας των συμφερόντων  του πολυεθνικού κεφαλαίου.

 

Η ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο δύσκολη για την κυρίαρχη τάξη με το τέλος του εμφυλίου πολέμου .Παρά την  ήττα του Δημοκρατικού Στρατού η θωράκιση του μοναρχοφασισμού αλλά ακόμη περισσότερο ο ψυχρός πόλεμος και  η νέα εξάρτηση από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό επιβάλλουν την είσοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ

 

Η εξαγγελία του δόγματος Τρούμαν «κλειδώνει» πολιτικά τη χώρα στην αμερικάνικη επιρροή, και που είναι πλέον απόλυτα εξαρτώμενη από αυτήν. Η απόλυτη αυτή στήριξη στις συντηρητικές δυνάμεις της χώρας επιτρέπει τη δεξιά να κυβερνήσει απρόσκοπτα σε ένα ανελεύθερο αντιδραστικό καθεστώς  με εξορίες και διωγμούς για την αριστερά .

 

Η πρώτη προσέγγιση της Ελλάδας για την ένταξή της στο ΝΑΤΟ γίνεται στις αρχές του 1951 και είχε κατ αρχάς  αρνητική  εξέλιξη. Ενδεικτική όμως  του πλαισίου όπου θα λαμβανόταν μια τόσο σημαντική απόφαση ήταν η συζήτηση στη Βουλή: συζήτηση  και ψήφιση της απόφασης για ένταξη της χώρας στον ΝATOϊκό άξονα γίνεται στις 18 Φεβρουαρίου 1952, βιαστικά μέσα σε λίγες ώρες, ενώ κάποιοι δεν έβρισκαν καν τον λόγο να συζητάνε για  μια τόσο αδιαμφισβήτητη απόφαση. Είμαστε κοντά στο τέλος της κυβέρνησης Πλαστήρα, που «σέρνεται» από ακροδεξιά - παλάτι - αμερικάνους σε πιο αντιδραστικές  θέσεις, όπως η εκτέλεση  του Μπελογιάννη και στο τέλος η ένταξή μας στο ΝΑΤΟ. 

 

Μοναδική  «παραφωνία»  στη συζήτηση στη Βουλή σε αυτή την υποδουλοτική παμψηφία ήταν από τον αριστερό Φιλελεύθερο Μιχάλη Κύρκο και φυσικά από τον ηγέτη της ΕΔΑ  Γ. Πασσαλίδη, και τους συντρόφους του ο οποίος προσπάθησε να θέσουν το ζήτημα κάτω από διαφορετική βάση: «Ο αγώνας, κατά βάθος, γίνεται μεταξύ νεοκαπιταλιστικού συστήματος και νεοσοσιαλιστικού. …..Είμεθα υπέρ της ελληνικής πολιτικής και δεν πρέπει να ακούωμεν ξένες δυνάμεις. Εις τους καυγάδες των μεγάλων, οι μικροί σπάζουν τα κεφάλια των. Ημείς ως κόμμα διαχωρίζομεν τας ευθύνας μας». Με μόνο 9  ήταν οι καταψηφίσαντες, οι οποίοι μάλιστα αποδοκιμάστηκαν από τους άλλους βουλευτές ως προδότες και… ΕAMοβούλγαροι, δεν μπορούσε παρά να κυρωθεί η συνθήκη ένταξής μας στο ΝΑΤΟ από τη Βουλή με τον υπ’ αρθμ. νόμο 1989. 

 

Το  ΚΚΕ   από την παρανομία  στην 4ης Oλομέλειας της Κ. Ε. του  αναφαίρετε στη  «πλήρη υποδούλωση της χώρας στους αμερικάνους», ενώ ο Ν,Ζαχαριάδης σχολίαζε ότι: «Είναι ζήτημα αν η ιστορία μας γνώρισε άλλη πιο κατάπτυστη, ατιμωτική και προδοτική συμφωνία». Σαν να μην έφτανε η ίδρυση των στρατιωτικών βάσεων, οι νέοι κηδεμόνες  αξίωσαν να συμμετάσχουμε στον βρόμικο πόλεμο της Κορέας  σε  ένα μέρος του πλανήτη στο οποίο δεν είχαμε κανένα απολύτως συμφέρον. Η επέμβαση του ΝΑΤΟ στην περιοχή με τη σφραγίδα του ΟΗΕ οδήγησε αυτή τη χώρα στη διχοτόμηση.

 

Η μαύρη επέτειος

 

Το ΝΑΤΟ θα αξιοποιήσει αυτή την επέτειο για να δώσει μια διαφορετική εικόνα  με στόχο να εξασφαλίσει την υποστήριξη των λαών των χωρών μελών του , Θέλουν να συγκαλύψουν την πολιτική των επεμβάσεων και του προληπτικού πολέμου  και να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας από τη δράση των Νατοϊκών στρατιωτικών δυνάμεων όπου γης. Γνωρίζουν τα γεράκια του πολέμου ότι οι λαοί βλέπουν σε αυτή τη φιλοπόλεμη συμμαχία ένα εχθρό της ειρήνης  γνωρίζουν τους κίνδυνους από την ύπαρξη του . Ο λαός μας χρόνια τώρα έχει νιώσει στην πλάτη του τις συνέπειες της Νατοϊκής ένταξης . Κύπρος Αιγαίο, μειονότητας ,τυχοδιωκτικές αποστολές στρατού εκτός συνόρων(Αφγανισταν κλπ) ακριβα εξοπλιστικά προγράμματα  . Όλες οι κυβερνήσεις υπηρέτησαν τα Νατιοκά συμφέροντα για αυτό και τα καθήκοντα του αντιιμπεριαλιστικού αντιπολεμικού κινήματος είναι μεγάλα . Καμιά αυταπάτη και κανένας εφησυχασμός δεν πρέπει να υπάρχει. Η ψεύτικη βιτρίνα της «λυκοσυμμαχίας» πρέπει να σπάσει  με την όσο πιο πλατιά κινητοποίηση  . Το ΝΑΤΟ είναι ένας οργανισμός που μόνο δεινά φέρνει στο λαό μας  Το αίτημα για έξοδο της χώρας από το ΝΑΤΟ και το διώξιμο των βάσεων του είναι μονόδρομος.