Η ναζιστική επίθεση ενάντια στην ΕΣΣΔ. «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα»

 

Στις 22 Ιούνη του 1941 η χιτλερική Γερμανία επιτέθηκε ύπουλα και χωρίς να κηρύξει το πόλεμο ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Ανακόπηκε η ειρηνική σοσιαλιστική ανοικοδόμηση και η χώρα μπήκε σε έναν πόλεμο που ήταν πιο δύσκολος απ' όλους τους πολέμους που γνώρισε η ανθρωπότητα.

 

Ο πόλεμος προετοιμάζεται

 

Η αύξηση της ανεργίας και της αθλιότητας που προκάλεσε η οικονομική κρίση (1929-33) διαμόρφωσε τέτοιες συνθήκες στις καπιταλιστικές χώρες, ώστε οι κεφαλαιοκράτες δεν είχαν ελπίδες ότι θα μπορέσουν με τα παλαιά μέσα να αποτρέψουν τις έντονες ταξικές συγκρούσεις του μέλλοντος. Γι' αυτό σε μια σειρά χώρες όπως η Ιταλία και η Γερμανία κ.λ.π. αποφασίστηκε από τις ντόπιες κεφαλαιοκρατικές τάξεις να φέρουν στην εξουσία φασιστικά κόμματα. Το Γενάρη του 1933 η ιμπεριαλιστική αστική τάξη στη Γερμανία ανέβασε στην εξουσία τους χιτλερικούς με απόλυτη έγκριση των ηγετικών κύκλων της Αγγλίας, της Γαλλίας και των ΗΠΑ. Βασικός στόχος της χιτλερικής εξουσίας ήταν όχι μόνο η κατάπνιξη του επαναστατικού κινήματος, αλλά και η εγκαθίδρυση της κυριαρχίας τους στην ανθρωπότητα. Στο κέντρο της Ευρώπης διαμορφώνονται οι όροι για μια νέα εστία πολέμου.

 

Η Σοβιετική Ένωση δεν μπορεί να αγνοήσει αυτά τα δεδομένα. Παρακολουθεί άγρυπνα την πορεία των γεγονότων, όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Διαμορφώνονται οι όροι για τη δημιουργία φασιστικού άξονα Γερμανίας Ιαπωνίας, Ιταλίας με την υπογραφή στρατιωτικής συμμαχίας, το λεγόμενο «αντικομουνιστικό σύμφωνο» .

 

 Η ΕΣΣΔ οργανώνει την ασφάλειά της

 

Ο κίνδυνος του πολέμου σε ανατολή και δύση μεγαλώνει. Ο 1.Β. Στάλιν στα 1934 αναφέρει ότι η « ... ΕΣΣΔ στέκει σαν βράχος, συνεχίζει το έργο της ανοικοδόμησης και της πάλης για τη διατήρηση της ειρήνης». Αυτή τη χρονική στιγμή η Σ.Ε. δέχεται την πρόταση 30 κρατών και μπαίνει στην Κοινωνία των Εθνών (ΚτΕ). Σε καμιά περίπτωση δεν υπήρχαν οι αυταπάτες για τις δυνατότητες παρέμβασης σε ένα τέτοιο οργανισμό. Είναι εμφανές ότι η ΚτΕ αντί να διεξάγει την πάλη ενάντια στους πολεμοκάπηλους επιδρομείς που διαμόρφωναν τους όρους για το νέο πόλεμο, ενεργούσε σύμφωνα με τη θέληση των ιμπεριαλιστών της Αγγλίας και της Γαλλίας και ενθάρρυνε τους επιδρομείς.

 

Η Σ.Ε. μόλις μπήκε στον οργανισμό άρχισε να ξεσκεπάζει αδιάκοπα τους εμπρηστές του πoλέμoυ και να υπερασπίζει τα συμφέροντα της ειρήνης και της συλλογικής ασφάλειας. Παράλληλα προσπαθεί να διαμορφώσει τους όρους για τη δημιουργία του ενιαίου μετώπου των φιλειρηνικών λαών ενάντια στο φασισμό και τους επιδρομείς. Η Σ.Ε. προωθεί σε κάθε επίπεδο την πρόταση για συλλογική οργάνωση και ασφάλεια, καθορισμό αυστηρά ποια είναι η επιτιθέμενη χώρα, με στόχο να υπογραφούν ενάντια στον επιδρομέα  σύμφωνα αμοιβαίας  βοήθειας ανάμεσα στις χώρες.

 

Τα καπιταλιστικά κράτη αρνούνται τις συλλογικές προσπάθειες απόκρουσης του πολέμου, γι' αυτό και η Σ.Ε. αναγκάζεται να προετοιμαστεί στην υπογραφή ξεχωριστών συμφωνιών αμοιβαίας βοήθειας, όπως με τη Γαλλία, τη Τσεχοσλοβακία, τη Λ.Δ. της Μογγολίας. Κάθε προσπάθεια της Σ.Ε. για την εκμετάλλευση και της πιο μικρής δυνατότητας για τη διατήρηση της ειρήνης προσέκρουε όχι μόνο στην αντίδραση του φασιστικού άξονα αλλά και στις ιμπεριαλιστικές πολιτικές των μεγάλων δυνάμεων ΗΠΑ, Αγγλίας και Γαλλίας. Τα κράτη αυτά ουσιαστικά  ενεθάρρυναν τους επιδρομείς.

 

Οι ιμπεριαλιστές ανέχονται τον ’ξονα

 

Κι αν η κρίση όξυνε τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις για το ξαναμοίρασμα του κόσμου και οδηγούσε αναπόφευχτα σε ένα νέο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, κι αν οι πολεμικές ενέργειες των επιδρομέων έθιγαν άμεσα τα συμφέροντα των άλλων ιμπεριαλιστικών χωρών, αυτές οι ίδιες οι χώρες ενθάρρυναν τις ενέργειες των φασιστικών κρατών. Θεωρούσαν το φασισμό ιδανικό όπλο ενάντια στην ΕΣΣΔ, ενάντια στο προλεταριάτο και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Οι κυβερνήσεις της Αγγλίας και της Γαλλίας αρνήθηκαν να αποκρούσουν συλλογικά την επίθεση, διακηρύσσοντας την «πολιτική της μη επέμβασης».

 

«Τυπικά την πολιτική της μη επέμβασης μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε έτσι δα: Η κάθε χώρα ας υπερασπίζεται τον εαυτό της από τους επιδρομείς όπως θέλει κι όπως μπορεί. Εμάς αυτό δεν μας αφορά, εμείς θα εμπορευόμαστε και με τους επιδρομείς και με τα θύματά τους. Ωστόσο στην πράξη η πολιτική της μη επέμβασης σημαίνει ανοχή των επιδρομέων, υποδαυλίσει του πολέμου, συνεπώς μετατροπή του σε παγκόσμιο πόλεμο» (Ι Στάλιν: Ζητήματα Λενινισμού).

 

Πρώτα η Αβυσινία, η Μαντζουρία, μετά η Ισπανία του Φράνκο, αργότερα η βίαιη προσάρτηση της Αυστρίας, καμιά αντίδραση! Ενώ οι χιτλερικοί σταθεροποιούνται στο κέντρο της Ευρώπης απειλώντας άλλες χώρες, οι ηγετικοί κύκλοι της Αγγλίας και της Γαλλίας προσπαθούν να στρέψουν τις καταχτητικές βλέψεις των ναζιστών ενάντια στην Σ.Ε. Αυτό φάνηκε καθαρά το Σεπτέμβρη του 1938 στο Μόναχο. Οι αρχηγοί των κυβερνήσεων της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας πήραν απόφαση να διαμελίσουν την Τσεχοσλοβακία και να παραδώσουν στη Γερμανία μια σειρά παραμεθόριες περιοχές της. Η Τσεχοσλοβακία προδόθηκε από τους ιθύνοντες αγγλογαλλικούς , κύκλους. Από τότε' η «πολιτική του Μονάχου» άρχισε να σημαίνει την επαίσχυντη πολιτική της συνεργασίας και της συναλλαγής με τους επιδρομείς. Ο Στάλιν ξεσκεπάζοντας το πραγματικό νόημα της συμφωνίας του Μονάχου θεωρούσε πως η Τσεχοσλοβακία παραδόθηκε στους φασίστες με αντίτιμο τον πόλεμο ενάντια στη Σ.Ε.

 

Η πολιτική της μη επέμβασης οδήγησε την ιμπεριαλιστική Ιαπωνία πρώτα στην εισβολή στη βόρεια και κεντρική Κίνα και μετά στην επίθεση ενάντια στην ΕΣΣΔ στο Βλαδιβστόκ στο 1938. Ο σοβιετικός στρατός εκπληρώνοντας τη συμφωνία με τη Λ.Δ. της Μογγολίας τσακίζει κυριολεκτικά τις γιαπωνέζικες δυνάμεις. Οι προσπάθειες να συρθεί η Σ.Ε. σε πόλεμο στην Ανατολή απέτυχαν. «Εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς πόσο δύσκολο ήταν ,για την ΕΣΣΔ να εφαρμόζει τη φιλειρηνική της πολιτική μέσα σ' αυτή την ατμόσφαιρα τη δηλητηριασμένη από τα μιάσματα των πολεμικών συνδυασμών». (Ι.Β. Στάλιν: «Ζητήματα Λενινισμoύ»).

 

Το σύμφωνο μη επίθεσης

 

Το 1939 πλέον ο, καθένας βλέπει ξεκάθαρα ότι τα σύννεφα του πολέμου σκεπάζουν την Ευρώπη. «Χαρακτηριστικό γνώρισμα του νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου είναι ότι δεν έγινε ακόμα γενικός παγκόσμιος πόλεμος. Τον πόλεμο τον έκαναν τα επιτιθέμενα κράτη παραβλέποντας με κάθε τρόπο τα συμφέροντα των μη επιθετικών κρατών πρώτα απ' όλα της Αγγλίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ, ενώ τα τελευταία συμπτύσσονται και υποχωρούν κάνοντας στους εισβολείς τη μια παραχώρηση ύστερα από την άλλη» (1.Β. Στάλιν). Η εγκληματική αυτή πολιτική προκαλεί σοβαρές αντιδράσεις στα πλατιά στρώματα των εργαζομένων όλου του κόσμου. Μέσα σ' αυτή την πραγματικότητα στα 1939 η Αγγλία και η Γαλλία δήλωναν ότι θα παρέχουν εγγυήσεις για την κρατική ανεξαρτησία της Πολωνίας, της Ελλάδας, της Ρουμανίας, της Τουρκίας που απειλούνται από τους φασίστες κατακτητές, αρχίζοντας ταυτόχρονα διαπραγματεύσεις με τη Σ.Ε. για τους τρόπους αντίδρασης στη γερμανοϊταλική επίθεση. Η αγγλική και η γαλλική κυβέρνηση παίζουν διπλό παιχνίδι. Επιζητούν με κάθε τρόπο μια συναλλαγή με τη Γερμανία σε βάρος της ΕΣΣΔ, γι' αυτό απλώς αλλάζουν ταχτική. Παράλληλα οι ’γγλοι αρχίζουν παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις με τη Γερμανία για την σύναψη στρατιωτικής συμμαχίας ενάντια στην ΕΣΣΔ. Θέλουν να κατευθύνουν τη Γερμανία σε συμφωνία με τις Δυτικές δυνάμεις. Η Σοβιετική διπλωματία λαμβάνει υπ' όψιν τους ελιγμούς των Αγγλογάλλων ιμπεριαλιστών και παρ' όλα αυτά επιμένει στις διαπραγματεύσεις, δεν μπορεί να αφήσει ανεκμετάλλευτη και την παραμικρή δυνατότητα να οργανώσει τη συλλογική απόκρουση του επιδρομέα.

 

Οι προτάσεις των Αγγλογάλλων ήταν απαράδεκτες. Ήθελαν χωρίς να αναλάβουν οι ίδιες καμιά συγκεκριμένη υποχρέωση να δεσμεύσουν με υποχρεώσεις συμμετοχής στον έναν πόλεμο ενάντια στη Γερμανία, ενώ ταυτόχρονα αυτές να μείνουν έξω από αυτόν. Τον Αύγουστο του 1939 ξεκαθαρίζεται οριστικά στη διάρκεια συνομιλιών στρατιωτικών αντιπροσώπων των τριών κρατών, που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της ΕΣΣΔ, η αδυναμία σύναψης συμφώνου αμοιβαίας βοήθειας.

 

Η ΚΕ. του ΚΚΣΕ και η Σοβιετική κυβέρνηση κάτω από αυτές τις συνθήκες και με οδηγό τις υποδείξεις του 180υ συνεδρίου αποφάσισε να επιδείξει μεγάλη προσοχή και να μη επιτραπεί στους προβοκάτορες του πολέμου να μπλέξουν την Σ.Ε. σε σύρραξη. Έτσι αποφάσισε να υπογράψουν με τη Γερμανία το σύμφωνο μη επίθεσης που είχε προτείνει η γερμανική .κυβέρνηση. «Και ακριβώς ένα τέτοιο σύμφωνο μας προτείνει η Γερμαvία το 1939. Μπορούσε Σοβιετική κυβέρνηση να απορρίψει αυτή την πρόταση; Νομίζω πως κανένα φιλειρηνικά κράτος δεν μπορεί να αρνηθεί μια ειρηνική συμφωνία με μια γειτονική δύναμη όσο κι αν επικεφαλής αυτής της δύναμης βρίσκονται τέρατα και ανθρωποφάγοι σαν τον Χίτλερ και τον Ρίμπεντροπ ... Τι κερδίσαμε υπογράφοντας αυτό το σύμφωνο; Εξασφαλίσαμε για τη χώρα μας την ειρήνη για ενάμιση χρόνο και τη δυνατότητα να προετοιμάσουμε τις δυνάμεις μας για την απόκρουση αν η φασιστική Γερμανία ριψοκινδύνευε να επιτεθεί. .. Τι κέρδισε και τι έχασε η φασιστική Γερμανία ξεσχίζοντας με δολιότητα το σύμφωνο και πραγματοποιώντας την επίθεση ενάντια των ΕΣΣΔ; Πέτυχε να εξασφαλίσει μια πλεονεκτική θέση για τα στρατεύματά της για ένα μικρό χρονικό διάστημα, έχασε πολιτικά γιατί ξεσκεπάστηκε στα μάτια όλου του κόσμου ... οι καλύτεροι άνθρωποι στιγματίζουν τις δόλιες ενέργειες των γερμανοφασιστών και συμπαθούν τη σοβιετική κυβέρνηση επιδοκιμάζοντας τη συμπεριφορά της ... (Ι.Β, Στάλιν)

 

 Ο πόλεμος ξεκινάει . H «επιχείρηση Mπαρμπαρόσα»

 

Την 1η Σεπτέμβρη 1939 η Γερμανία επιτίθεται στην Πολωνία, Οι κυβερνήσεις της Αγγλίας και της Γαλλίας κήρυξαν τον πόλε΅ο ενάντια στη Γερ΅ανία. Η Σοβιετική κυβέρνηση ήξερε ότι αργά ή γρήγορα η χιτλερική Γερ΅ανία θα έκανε την επίθεση ενάντιά της, Γι' αυτό θεώρησε σαν βασικό της καθήκον να δη΅ιουργήσει ένα κατάλληλο φράγ΅α για να ανακόψει την προώθηση των γερ΅ανικών στρατευ΅άτων στην ανατολή. Έβαλαν σε πρώτη φάση κάτω από την στρατιωτική τους ο΅πρέλα τη Δυτική Λευκορωσία και Δυτική Ουκρανία. Η Φιλανδία απόρριψε πρόταση της ΕΣΣΔ για σύ΅φωνο α΅οιβαίας βοήθειας και υποκινείται ΅ε στόχο την εισβολή. Οι στρατιωτικές συγκρούσεις οδήγησαν την Φιλανδία τον Μάρτη του 1940 σε υπογραφή συ΅φώνου Ειρήνης. Παράλληλα υπογράφονται το 1939 σύ΅φωνα ΅η επίθεσης ΅ε τα τρία βαλτικά κράτη Λετονία, Λιθουανία και Εσθονία, ενώ ένα χρόνο ΅ετά δη΅ιουργούνται οι σοσιαλιστικές δη΅οκρατίες της Λετονίας, της Λιθουανίας, της Εσθονίας ΅παίνοντας εθελοντικά στη σύνθεση της ΕΣΣΔ. Όλα αυτά βελτιώνουν τη στρατηγική θέση του σοβιετικού κράτους. Έτσι, ενώ ΅άνιαζε ο δεύτερος παγκόσ΅ιος πόλε΅ος, η ΕΣΣΔ ΅ε την καθοδήγηση του Ι.Β. Στάλιν δυνά΅ωνε σταθερά την ασφάλειά της.

 

Παράλληλα η Σοβιετική Ένωση με αποφασιστικότητα, από την άνοδο του Xίτλερ στην εξουσία και τον σαφή προσανατολισμό του Γερμανικού ιμπεριαλισμού να επιβάλει με τον πόλεμο το νέο μοίρασμα των αγορών, αποκάλυψε το ρόλο του, μίλησε για τα επιθετικά του χαρακτηριστικά και έδωσε την κατεύθυνση και δια μέσου της Kομμουνιστικής Διεθνούς  στους λαούς να δημιουργήσουν αντιφασιστικά μέτωπα.

 

   Kαι ενώ ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος μαίνεται με τις χώρες της κεντρικής Ευρώπης και των Bαλκανίων να προσκυνούν στη ναζιστική υπεροχή, το καλοκαίρι του 1941 αναπτύσσεται η ναζιστική επιδρομή ενάντια στη χώρα του Λένιν. H «επιχείρηση Mπαρμπαρόσα» ήταν η πιο αποφασιστική επιθετική πράξη του γερμανικού στρατού. Tο ναζιστικό επιτελείο συγκέντρωσε την κυρία μάζα των δυνάμεων και των μέσων που είχε στη διάθεσή του για την επίτευξη της επίθεσης. Aπό 214 μεραρχίες και 7 ταξιαρχίες που τον Iούνη του 1941 αποτελούσαν το στρατό ξηράς, το 70% συμμετείχε στην εκστρατεία ενάντια στην EΣΣΔ μαζί με αρκετές μηχανοκίνητες μεραρχίες. Mαζί και το 80% του αεροπορικού στόλου και 19 μεραρχίες και 16 ταξιαρχίες πεζικού των γερμανόδουλων κρατών. Στον πόλεμο κατά της EΣΣΔ χρησιμοποιήθηκε το 60% της Bέρμαχτ και το 87% του συνόλου του γερμανικού στρατού ξηράς. Tα στοιχεία των συμμάχων αναγνωρίζουν ότι στα πολεμικά μέτωπα της βορείου Aφρικής και της Iταλίας, ως το καλοκαίρι του 1944, χρησιμοποιήθηκε έως και το 6,2% του στρατού ξηράς των ναζί. Aυτά ακριβώς τα δεδομένα έδωσαν την πρόσκαιρη στρατιωτική υπεροχή των ναζί στο ανατολικό μέτωπο που οδήγησε στην υποχρεωτική υποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων με στόχο την αλλαγή των συσχετισμών και την ανακοπή της επίθεσης.

 

   Σύμφωνα με τα επίσημα γερμανικά ντοκουμέντα προκύπτει ότι οι απώλειες του στρατού ξηράς των ναζί μέχρι τον Iούνη του 1944 στο ανατολικό μέτωπο ανερχόταν σε 5.500.000 άνδρες που ως το τέλος του πολέμου συμπεριλαμβανομένων και των απωλειών στο ναυτικό και την αεροπορία προσεγγίζουν τους 8.000.000 (ως απώλειες νοούνται θάνατοι, τραυματισμοί, αγνοούμενοι κ.λπ.). Aκόμη και με το (εσκεμμένα καθυστερημένο από τους συμμάχους) άνοιγμα του δεύτερου μετώπου στην Eυρώπη, δηλ. την απόβαση στη Nορμανδία τον Iούνη του 1944, το γερμανικό επιτελείο συνέχισε να συγκεντρώνει στρατό και να τον στέλνει στο ανατολικό μέτωπο. Σε όλη τη διάρκεια του πολέμου μεταφέρθηκαν εκεί 434 γερμανικές μεραρχίες.

 

Τα επιτελεία του γερμανικού στρατού και ο ίδιος ο Χίτλερ πίστευαν ότι θα κάνουν περίπατο στη ΕΣΣΔ και μέχρι το χειμώνα θα είχαν καταλάβει τη Μόσχα. Ανοίγοντας ένα πολεμικό μέτωπο χιλιάδων χιλιομέτρων και οργανώνοντας την επίθεσή τους από τρία σημεία φτάνουμε στη μάχη της Μόσχας  και του Στάλινγκραντ που σηματοδοτούν την αρχή της ήττας του φασιστικού άξονα.

 

   Aυτή τη μεγάλης έκτασης φασιστική επίθεση αντιμετώπισε με επιτυχία ο λαός και ο στρατός της EΣΣΔ. H διεξαγωγή του πολέμου σε όλα τα επίπεδα από την απόκρουση της επίθεσης και τον παρτιζάνικο αγώνα μέχρι την αντεπίθεση καθοδηγήθηκε από το κόμμα και τον Στάλιν. Tα σοβιετικά στρατεύματα έδειξαν στη διάρκεια του πολέμου υψηλή στρατιωτική και επιτελική μαεστρία γεγονός αναμφισβήτητο ακόμη και από την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα.

 

    H πλήρη συντριβή της επιχείρησης «Mπαρμπαρόσα» πραγματοποιήθηκε από τον ηρωικό αγώνα του σοβιετικού λαού στον Mεγάλο Πατριωτικό πόλεμο. Tο ανατολικό μέτωπο μετατρέπεται σε ένα μεγάλο πόλεμο φθοράς για τους κατακτητές και αναδεικνύει την οικονομία και τις δυνατότητες που από αυτήν προκύπτουν σε σοβαρό παράγοντα που επιδρά στην πορεία του πολέμου. Tελικός νικητής θα ήταν εκείνος που θα μπορούσε να θρέψει, να ντύσει, να οπλίσει καλύτερα τους στρατιώτες και να δημιουργήσει εφεδρείες και τους πολίτες που μακριά από το μέτωπο θα εργάζονταν γι’ αυτούς. Mια τέτοια κατεύθυνση θα μπορούσε να χαράξει και να υλοποιήσει μόνο το μπολσεβίκικο κόμμα. H συνεχής ποσοτική και ποιοτική καλυτέρευση του σοβιετικού εξοπλισμού οι εφεδρείες, η παραγωγή υλικών αγαθών έδωσε νέα πνοή στα σοβιετικά στρατεύματα τον παρτιζάνικο αγώνα αλλά και μεγαλύτερη βοήθεια στους άλλους αγωνιζόμενους λαούς. Έτσι η EΣΣΔ π.χ. κατασκεύασε 6.500 άρματα το 41, 24.500 το 42, 30.000 το 44, 22.000 πυροβόλα το 41 και 130.000 το ‘43. Ήταν ο ενθουσιασμός του σοβιετικού λαού για την υπεράσπιση των κατακτήσεων της σοσιαλιστικής πατρίδας που έφερε σ’ αυτά τα επίπεδα την παραγωγή. «O κόκκινος στρατός δεν θα μπορούσε να έχει αυτές τις επιτυχίες δίχως την υποστήριξη του λαού, δίχως τη γεμάτη αυταπάρνηση των σοβιετικών ανθρώπων στις φάμπρικες και τα εργοστάσια στα ανθρακωρυχεία και τα μεταλλεία στις μεταφορές και την αγροτική οικονομία. O σοβιετικός λαός στις δύσκολες συνθήκες του πολέμου μπόρεσε να εξασφαλίσει στο στρατό του όλα τα στοιχειωδώς αναγκαία μέσα και να τελειοποιήσει αδιάκοπα το πολεμικό υλικό του. Σε όλο το διάστημα του πολέμου ο εχθρός δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει το στρατό μας σε ποιότητα οπλισμού... O χρόνος που μας πέρασε (1943) ήταν χρόνος στροφής όχι μόνο για την πορεία των πολεμικών επιχειρήσεων μα και για την εργασία στα μετόπισθέν μας... Tο σοβιετικό κράτος έχει σήμερα μια πολεμική οικονομία καλά ρυθμιζόμενη και γοργά αναπτυσσόμενη» (6.11.43 λόγος του I. Στάλιν στη συνεδρίαση του σοβιέτ).

 

    Όμως αυτός ο τιτάνιος αγώνας είχε τεράστιο ανθρώπινο και υλικό κόστος.

 

    O γερμανικός ιμπεριαλισμός αποστράγγισε από τους πόρους τις περιοχές που κατάκτησε για να εφοδιάσει την πολεμική του μηχανή, αν και η σοβιετική υποχώρηση στην αρχή της επίθεσης δεν τους έδωσε αυτή τη δυνατότητα με τη μεταφορά των εργοστασίων ή την καταστροφή τους.  Όμως εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες, αιχμάλωτοι πολέμου χρησιμοποιήθηκαν σε καταναγκαστική εργασία, οδηγήθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τελικά εξοντώθηκαν. Oλόκληρες πόλεις ισοπεδώθηκαν από τους βομβαρδισμούς. Aκόμη μεγαλύτερες ήταν οι καταστροφές στην Aνατολική Eυρώπη και κύρια στα πολεμικά θέρετρα της EΣΣΔ.

 

    Mέσα από αυτά τα δεδομένα βγαίνει αβίαστα η σπουδαία προσφορά της στην EΣΣΔ αντιφασιστική νίκη.  H ιστορική αλήθεια όσο και αν οι πλαστογράφοι της ιστορίας πασχίζουν να τη διαστρεβλώσουν είναι ότι η τύχη του παγκόσμιου πολιτισμού κρίθηκε τα τρομερά εκείνα χρόνια στα πεδία των μαχών του ανατολικού μετώπου στη μονομαχία ανάμεσα στις δυνάμεις του σοσιαλισμού και της προόδου και στις δυνάμεις του φασισμού και της οπισθοδρόμησης.

 

 Είναι γεγονός ότι η Σ-Ε. σήκωσε στις πλάτες της το κύριο βάρος της πάλης στο Β' παγκόσ΅ιο πόλε΅ο και ηγήθηκε τον, παγκόσ΅ιου αντιφασιστικού ΅ετώπου, οδήγησε τελικά στη συντριβή του άξονα και τη ραγδαία ανάπτυξη της σοσιαλιστικής προοπτικής.

 

Γιάννης Μακρίδης