Το σύνδρομο του Αβραάμ

 

            «Πού είναι η ΟΛΜΕ;» αναρωτιούνται φωναχτά, υποκριτικά και ανυπόκριτα, καθηγητές και καθηγήτριες· urbi et orbi. «Πού είναι η ΟΛΜΕ» οδύρονται με θρήνους μεγάλους και κοπετούς στα δημόσια σχολεία καλοί άνθρωποι.

 

            Ψυχραιμία φίλτατοι! Στη χώρα μας, όπως και στην καθ’ ημας Ανατολή, ο θεός, το κόμμα και το κράτος παίρνουν μυθικές διαστάσεις και από «εργαλεία» μεταβάλλονται σε αυτοσκοπό. Ας μην κηρύξουμε, όπως ο Νίτσε το τέλος των θεών, αλλά ας αποφασίσουμε πως όταν το συνδικάτο σιωπά, ολιγωρεί και έχει πνευματική δυσκοιλιότητα, «εμείς, τα εφήμερα όντα της στιγμής» παίρνουμε τις τύχες στα χέρια μας.

 

            Αίφνης, κάτι «παιδιά από την Πάτρα», επισημαίνουν την απουσία της ΟΛΜΕ και ασκούν κριτική. Όμως, το ΔΣ της ΟΛΜΕ αποτελείται από παρατάξεις και οι τελευταίες από πρόσωπα, με τις βαρυθυμίες, τις βαρυστομαχιές και τη βαρύτητά τους.

 

            Το ΔΣ της ΟΛΜΕ, ορθά, ορθότατα είπε το μεγάλο όχι στο θέατρο του παραλόγου και – οσονούπω – οι επικριτές του θα δουν το χάρο με τα μάτια τους. Ωστόσο, το μέγα όργανο «ξέχασε» να ντύσει το «όχι» του με τη δράση των ανθρώπων και – φοβάμαι – πως αν πάμε έτσι «θ’ αποκοιμηθεί το ΟΧΙ στην αγκαλιά του ΝΑΙ».

 

            Αλλά, βρε αδερφέ, δεν υπάρχει φαντασία, σθένος, εργατικότητα για να στήσουμε συνελεύσεις, διασκέψεις, ενημερώσεις, ημερίδες, εσπερίδες και «νυχτερίδες», ώστε να ορθώσουμε τον κοινωνικό αντίλογο, σαν πύργο ατίθασο απέναντί τους.

 

            Χάθηκε η φαντασία μπροστά στα απύλωτα στόματα των τεχνικών της εξουσίας;

 

            Αν είναι έτσι φτάνουμε στο «σύνδρομο του Αβραάμ», όπου ο τελευταίος, όταν έπρεπε να σφάξει το γιο του Ισαάκ, ρωτούσε αγωνιωδώς το θεό αν πρέπει να το κάνει.

 

            Αναγνώστη, δεν υπάρχουν θαύματα και φλεγόμενες βάτοι. Αν το υπερκείμενο όργανο αδρανεί, άδραξε τη μέρα, πάρε πρωτοβουλίες. Carpe diem!

 

           

Θ. Τσιριγώτης

εκπρόσωπος των Παρεμβάσεων-Συσπειρώσεων

στο ΔΣ της ΟΛΜΕ