Ποιοι πολεμούν την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στην Κύπρο;

 

Του Δρα Θεόδωρου Κ. Θεοδώρου

 

Αντί προλόγου, θα έλεγα, ότι ουδέποτε προσπάθεια εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης πολεμήθηκε τόσο πολύ και από τόσους πολλούς, όσο η επιχειρούμενη τον τελευταίο καιρό στο εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση βασίζεται ως γνωστόν πάνω στις αξίες της Ε.Ε. που είναι η διαπολιτισμική εκπαίδευση, ο αντιρατσισμός, η ανοχή της διαφορετικότητας, η ειρηνική συμβίωση των διαφορετικών εθνών καθώς επίσης και η γνωριμία με τους πολιτισμούς των άλλων λαών, της ιστορίας, της γεωγραφίας, της κουλτούρας τους κ.τ.λ. και όχι μόνο δε συγκρούεται, αλλά συγχρονίζεται με τις ευρωπαϊκές αξίες και τις προβάλλει. Το πολιτικό παράδοξο σ’ αυτή την περίπτωση είναι ότι οι πολέμιοι της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης παρουσιάζονται συνήθως ως οι κύριοι υπερασπιστές των αξιών της Ε.Ε. και αλλαχού ευρω-κόπτονται συνεχώς κατηγορώντας την Κυβέρνηση για ευρωσκεπτικισμό.

 

Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά τις κατηγορίες των πολιτών και των κομμάτων, που πολεμούν την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση:

 

1.Οι γνήσιοι πατριώτες

 

Είναι άνθρωποι που διακατέχονται από γνήσια ελληνοχριστιανικά ιδεώδη. Θέλουν μια παιδεία καθαρά ελληνοκεντρική και φοβούνται ότι η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δήθεν θα αλλοιώσει την εθνική μας ταυτότητα, κυρίως μέσα από τις βελτιώσεις που θα επιχειρηθούν στα βιβλία της Ιστορίας και όχι μόνο. Οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονται σε όλους τους πολιτικούς χώρους και είναι συνήθως χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, έτσι ώστε να μην είναι σε  θέση να καταλάβουν ότι η ταυτότητα ενός Έθνους τίποτα δεν έχει να φοβηθεί από την ιστορική αλήθεια και την παραδοχή των λαθών που ενδεχομένως τα Έθνη διέπραξαν. Αυτοί είναι οι ποιο ακίνδυνοι επειδή είναι ιδεολόγοι και δεν υποκινούνται από ιδιοτέλεια. Δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί ότι η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση είναι κάτι πολύ πιο ευρύ και σύνθετο από το μάθημα της ιστορίας και ότι έχει περισσότερο να κάνει με την χορήγηση όλων εκείνων των εφοδίων στους νέους μας ώστε  να λειτουργήσουν επί ίσοις όροις στον στίβο της Ευρώπης και του Κόσμου. Εύκολα λοιπόν παρασύρονται από επιτήδειους, οι όποιοι εκμεταλλεύονται τα αγνά τους αισθήματα.

 

2. Οι ψευτοπατριώτες 

 

Είναι άνθρωποι που καμιά σχέση δεν έχουν με την οικουμενικότητα  του χριστιανικού και πολύ περισσότερο του ελληνικού πνεύματος. Έχουν χαρακτηριστεί περιπαικτικά κατά καιρούς ως οι περιβόητοι «ελληναράδες». Είναι οι κάθε λογής σοβινιστές – εθνοκάπηλοι, ρατσιστές,  οπαδοί του μεγαλοϊδεατισμού – κρυπτοφασίστες ή ακόμα και απροκάλυπτοι φασίστες,  που έχουν σαν σύνθημα τους το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» οι οποίοι βρίσκονται σε μια υπόγεια συμπόρευση με  μέρος του οικονομικού κατεστημένου και σημαντική μερίδα των ΜΜΕ της χώρας μας. Εύκολα θα μπορούσε κανείς να εντάξει στην εν λόγω κατηγορία και πρωτοκλασάτα στελέχη της ιεραρχίας πρωτοστατούντος του Αρχιεπισκόπου. Εκφωνούν συνήθως πύρινους λόγους στα μπαλκόνια, πλασάροντας κίβδηλο πατριωτισμό, οι περισσότεροι για να γίνουν αρεστοί στην πρώτη κατηγορία,  με στόχο να διατηρηθεί το ιδεολόγημα του 1964 περί εθνικής καθαρότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, έστω κι αν αυτό συνεπάγεται διχοτόμηση του νησιού μας.  Οι άνθρωποι αυτοί στελεχώνουν συνήθως ακροδεξιές ομάδες που ξυλοκοπούν Τουρκοκύπριους και μετανάστες, αλλά αρκετοί δυστυχώς παρεισέφρησαν και σε κόμματα, που αυτοπροσδιορίζονται ως δημοκρατικά. Οι εν λόγω κύριοι πνέουν τα μένεα ενάντια στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση γιατί γνωρίζουν καλά, πως αν αυτή πετύχει, τότε η δεξαμενή των άδειων μυαλών που παράγει σήμερα η εκπαίδευση από την οποία αντλούν την πελατεία τους θα στερέψει ανεπανόρθωτα. Η εν λόγω κατηγορία παρόλο που αποτελείται από ετερόκλητα στοιχεία εντούτοις θεωρείται από τον γράφοντα ως άκρως επικίνδυνη.

 

3. Η συντηρητική μάζα των εκπαιδευτικών

 

Οι κύπριοι εκπαιδευτικοί, σύμφωνα με την άποψη μου, αποτελούν μια από τις συντηρητικότερες ομάδες της κυπριακής κοινωνίας. Ο λόγος, εκτός άλλων, θα πρέπει να αναζητηθεί στο εθνικιστικό εκπαιδευτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσαν και γαλουχήθηκαν απ το 60’ και μετά καθώς επίσης και στο γραφειοκρατικό και συγκεντρωτικό χαρακτήρα του εκπαιδευτικού μας συστήματος, που  είναι οργανωτικά έτσι δομημένο, ώστε απαιτεί  την πλήρη υποταγή του εκπαιδευτικού στους ανωτέρους του, μέσα από μια σειρά εγκυκλίων, κανονισμών, νομοθεσιών, αυστηρών αναλυτικών προγραμμάτων, συνεχών αξιολογήσεων κ.τ.λ.. Όσοι τολμούν να αντιστέκονται τίθενται συστηματικά στο στόχαστρο της εξουσίας και τιμωρούνται, είτε άμεσα με διώξεις, είτε έμμεσα με τη βαθμολογική τους καθήλωση και κατ’ επέκταση με τη στέρηση της επαγγελματικής τους ανέλιξης. Αυτό τους οδηγεί στη σιωπή στην αποξένωση, στη φοβία και εν τέλει στο συντηρητισμό. Η νοοτροπία που αναπτύσσεται είναι η νοοτροπία του «μη μου τους κύκλους τάραττε». Έτσι οτιδήποτε το καινούργιο τους ενοχλεί. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση συνεπάγεται νέα αναλυτικά, νέα βιβλία, νέες μεθόδους διδασκαλίας, νέα μαθήματα κ.τ.λ.. Ο συντηρητικός εκπαιδευτικός σκέφτεται ότι θα ξεκινήσει πάλι απ την αρχή να διαβάζει, να καταρτίζει νέα σχέδια μαθήματος, να κάνει νέα τεστ, να ενημερώνεται για τις νέες μεθόδους διδασκαλίας, να μάθει τις νέες τεχνολογίες κοκ. Με λίγα λόγια φοβάται το καινούργιο και την αύξηση της δουλειάς που αυτό συνεπάγεται. Είναι γι αυτό που ακούει εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και λέει «αφήστε μας ήσυχους». Αυτή φυσικά η κατηγορία δεν είναι επικίνδυνη αλλά παίζει σημαντικότατο (αρνητικό εννοείται) ρόλο, γιατί τα μέλη της αποτελούν τη ραχοκοκαλιά των ανθρώπων που θα κληθούν αύριο να εφαρμόσουν την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Πώς θα μπορέσει λοιπόν ένας ουσιαστικά ακρωτηριασμένος-αλλοτριωμένος-φοβικός και τρομοκρατημένος, θα έλεγα, άνθρωπος να καλλιεργήσει ελεύθερα σκεπτόμενους και δημοκρατικούς πολίτες μέσα από ένα μοντέρνο και σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα, που είναι ο εκ των ων ουκ άνευ στόχος της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης;

 

4. Υψηλόβαθμα στελέχη του Υπουργείου Παιδείας

 

Ως γνωστό μέσα στα πλαίσια της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης θα επιχειρηθεί μια αναδόμηση των θέσεων του ΥΠ. Αυτό σημαίνει ότι κάποιων οι θέσεις θα υποβαθμιστούν και κατ’ επέκταση και η εξουσία τους θα περιοριστεί. Αυτό φυσικά δεν το δέχονται με τίποτα. Και ενώ ακκίζονται δημοσίως ότι είναι υπέρ της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στην πράξη κάνουν ότι είναι δυνατόν να την εμποδίσουν πολλές φορές μάλιστα εν ονόματι της εύρυθμης δήθεν λειτουργίας των σχολείων. Αν κάποιος τέλος εξετάσει τη στελέχωση των διευθύνσεων του ΥΠ και Πολιτισμού θα διαπιστώσει ότι όλοι οι επικεφαλής προέρχονται από συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους οι οποίοι τάσσονται εναντίον της  εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.  Οι άνθρωποι αυτής της κατηγορίας είναι κατά την άποψη μου οι πιο επικίνδυνοι γιατί είναι αυτοί που θα κληθούν αύριο μέσα από εγκυκλίους και οδηγίες να μεριμνήσουν για την εφαρμογή στην πράξη της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

 

5. Οι υποστηρικτές της ιδιωτικής εκπαίδευσης και της παραπαιδείας

 

Ο κυριότερος στόχος της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης είναι ο εκσυγχρονισμός και η αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου πράγμα που θα συρρικνώσει ή θα εμποδίσει την παραπέρα ανάπτυξη της ιδιωτικής εκπαίδευσης και την παραπαιδεία (φροντιστήρια). Επομένως η υπό αναφορά κατηγορία ξιφουλκεί κατά της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης για καθαρά συμφεροντολογικούς λόγους. Ειρήσθω εν παρόδω ότι σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν και στελέχη του ΥΠ τα οποία πριν ακόμα αφυπηρετήσουν συνομολογούν συμβάσεις απασχόλησης τους σε διευθυντικές θέσεις ιδιωτικών εκπαιδευτήριων και φροντιστηρίων.

 

6. Οι ηγεσίες των κομμάτων ΕΥΡΩΚΟ, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ.

 

Στην κατηγορία αυτή θα πρέπει να προσθέσουμε και μια αμάδα στελεχών του ΔΗΣΥ, όχι όμως και την επίσημη ηγεσία του, η οποία στέκεται προς τιμήν της στο ύψος των περιστάσεων. Ιδιαίτερα οφείλουμε να εκθειάσουμε τον θετικό ρόλο του προέδρου του, Νίκου Αναστασιάδη του οποίου η πολιτική σκέψη ομολογουμένως βρίσκεται πολύ πιο μπροστά από την εποχή μας, τόσο στο υπό αναφορά θέμα όσο και στην πολιτική του σε σχέση με το Κυπριακό. Θα πρέπει επίσης να προσθέσουμε, για του λόγου το αληθές, ότι αρκετά στελέχη και μέλη των πιο πάνω κομμάτων και ιδιαίτερα του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ (ο γράφων γνωρίζει αρκετά) σε αντίθεση με τις ηγεσίες των κομμάτων τους διαφοροποιούνται και στηρίζουν την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

 

Οι ηγεσίες λοιπόν των πιο πάνω κομμάτων αντιτίθενται είτε συγκαλυμμένα είτε απροκάλυπτα  στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση για καθαρά πολιτικούς, ή καλύτερα κομματικούς λόγους. Είναι γι αυτό που πολέμησαν και το στόχο της σχολικής χρονιάς 2008-2009 για τη  καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση είναι ο   φανερός τους στόχος. Ο ανομολόγητος όμως στόχος είναι στην πραγματικότητα ο Δημήτρης  Χριστόφιας, του οποίου την καρέκλα νυχθημερόν και ανερυθρίαστα σιγοπριονίζουν. Εκείνο που τους ενδιαφέρει πρωτίστως είναι να υποσκάψουν την πολιτική Χριστόφια στο Κυπριακό με την οποία διαφωνούν κάθετα. Οι φανατικοί λοιπόν κατά τα άλλα ευρωπαϊστές, μετατρέπονται εμμέσως πλην σαφώς και ανερυθρίαστα, για λόγους πολιτικούς σε φανατικούς εχθρούς των ευρωπαϊκών αξιών, την ίδια ακριβώς στιγμή που αλλαχού εμφανίζονται, όπως αναφέραμε και πιο πάνω, ως οι κατεξοχήν υποστηρικτές τους.

 

Εν κατακλείδι έχω την πεποίθηση ότι το  βάρος της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης θα κληθούν τελικά να σηκώσουν δυστυχώς οι λίγοι ανιδιοτελείς ιδεολόγοι τουτέστιν αυτοί που πονούν την παιδεία αυτού του τόπου. Αυτοί που πιστεύουν ότι «εκπαίδευση είναι η διαδικασία αντικατάστασης ενός άδειου μυαλού με ένα ανοικτό».

 

 

Δρ. Θεόδωρος  Κ. Θεοδώρου,

Επιθεωρητής Οικονομικών Μαθημάτων, Υπουργείο Παιδείας,

E-mail: Theodorou.Theodoros@cytanet.com.cy

 

 

[Περιεχόμενα Αρθρων]

[άρθρα προηγούμενων ετών]

[Κεντρική Σελίδα]

[εισαγωγική σελίδα]

[Forum]