ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΙΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ

 

 

 

του Μάριου Μιχαηλίδη

 

            Σε προηγούμενο σημείωμα γράψαμε ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, είναι απαραίτητη η συστράτευση αριστερών, κομμουνιστικών και μη, ριζοσπαστικών, αντισυστημικών (και με όποιο παρεμφερή χαρακτηρισμό) δυνάμεων μέσα στον εκπαιδευτικό κίνημα, για να λειτουργήσουν σαν καταλύτης αλλαγής του συσχετισμού δύναμης και αντεπίθεσης των εκπαιδευτικών ενάντια στη συνολική αντεργατική και αντιεκπαιδευτική πολιτική.

 

            Αυτή η γενική θέση είναι φυσικό να απαιτεί μια εξειδικευμένη παρουσίαση, που να αναδεικνύει τους συγκεκριμένους στόχους πάλης μιας τέτοιας συστράτευσης. Βέβαια, δε μας διαφεύγει ο κίνδυνος της υπονόμευσης μιας «γενικά» σωστής αρχής, όταν αρχίζει η συγκεκριμενοποίησή της, με την πρόταξη και διόγκωση των (πάντα υπαρκτών) διαφορών. Όμως, από την άλλη μεριά, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι στις ανάγκες του συστήματος ταιριάζει μια δήθεν Αριστερά, η οποία, με αριστερή φρασεολογία θα υποστηρίζει θεμελιακές επιλογές της άρχουσας τάξης! Είναι νωπή η ανάμνηση του ψευτοκομμουνιστή Νταλέμα, που στο όνομα της προστασίας των μειονοτήτων «φιλοξενούσε» τα αμερικανικά σμήνη εφόδου ενάντια στον ανυπότακτο λαό της Γιουγκοσλαβίας!

 

            Λοιπόν: για μια πραγματική Αριστερά, το υπ΄ αριθμό 1 θέμα, το οποίο κατά τη γνώμη μας εγείρεται μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα, είναι εκείνο των σκοπών και των περιεχομένων της διδασκαλίας, της συνολικής διαπαιδαγωγητικής – διδακτικής δουλειάς. Αναφερόμαστε στην πιο συστηματική από ποτέ άλλοτε, από τα Ευρωπαϊκά - Ενωσιακά όργανα επιστημονικά σχεδιασμένη και υλικά υποστηριγμένη παρέμβαση στη συνείδηση των παιδιών και νέων προς όφελος των πιο στυγνών συμφερόντων του κεφαλαίου. Πλαίσια προγραμμάτων σπουδών, αναλυτικά προγράμματα διδασκαλίας και διδακτικά βιβλία, «προγράμματα καινοτόμων δράσεων» - «ευέλικτες ζώνες» και «προγράμματα επιχειρηματικότητας» (προπάντων αυτά) πρέπει να αποτελούν τον υπ΄ αριθμόν 1 στόχο για μια σύγχρονη εκπαιδευτική Αριστερά. Πρώτα αυτά και μετά η υλικοτεχνική υποδομή! Γιατί, τι να κάνεις ένα καλοχτισμένο και καλοεξοπλισμένο σχολείο όταν μέσα στις «όμορφες» τάξεις του διαπαιδαγωγούνται σύγχρονοι σκλάβοι του κεφαλαίου, με αλλοτριωμένη συνείδηση, με κατακερματισμένες και επιφανειακές «γνώσεις», με αντιεπιστημονικές δοξασίες; Η αντιπαράθεση με «νεοταξίτικα» βιβλία Ιστορίας (χωρίς ταύτιση με τον εθνικισμό) πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη! Η άρνηση ταύτισης του κομμουνισμού με το φασισμό, επίσης! Ας κρατήσει ο κάθε αριστερός εκπαιδευτικός την όποια γνώμη έχει για το Στάλιν ή το Μάο. Αν, όμως, συγχέει τη μεσοπολεμική ή τη μεταπολεμική (του Β΄ παγκοσμίου) περίοδο της ΕΣΣΔ με τα έργα και τις ημέρες του ναζισμού, τότε (κατά τη γνώμη του συγγραφέα αυτού του άρθρου) παύει αμέσως κάθε παραπέρα συζήτηση! Δεν θα «υπογράψουμε» για να γίνουμε αποδεκτοί από το σύστημα!

 

            Επίσης, όρος απαραίτητος για μια αριστερή συστράτευση πρέπει να είναι η διεκδίκηση του κατ΄ αποκλειστικότητα δημόσιου χαρακτήρα, πραγματικά δωρεάν, ενιαίου σχολείου, διάρκειας 12χρόνων, που δε θα διαχωρίζει τεχνική από θεωρητική εκπαίδευση, που θα παρέχει έγκυρη γενική παιδεία σε όλα τα παιδιά. Του οποίου η λειτουργία θα υποστηρίζεται από ενδοσχολικά και ευρύτερα κοινωνικά μέτρα στήριξης. Μισόλογα περί «συνύπαρξης και ανταγωνισμού δημόσιου κα ιδιωτικού τομέα» ή διατήρησης του διπλού σχολικού δικτύου με οποιαδήποτε μορφή δε χωράνε! Ή μόρφωση - εμπόρευμα ή μόρφωση – δικαίωμα! Ενδιάμεση  επιλογή δεν υπάρχει!

 

            Τρίτος όρος μπορεί να είναι η διεκδίκηση της εργασιακής αξιοπρέπειας των εκπαιδευτικών. Μόνο μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, διορισμός χωρίς διαδικασίες επιλογής (ΑΣΕΠ – συνεντεύξεις κλπ.), μισθός, σύνταξη, ωράρια, συνθήκες και δικαιώματα τέτοια, που να επιτρέπουν στους εκπαιδευτικούς να «δημιουργήσουν». Άρνηση κάθε τύπου «αξιολόγησης» χωρίς «ναι μεν, αλλά», ως «δούρειου ίππου» επιβολής της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής και πειθάρχησης των «ανυπότακτων».