Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Αρχική >

Οι πρόσφυγες, το facebook, η εικονική πραγματικότητα και το ειδυλλιακό χιόνι


Δημοσιεύτηκε: Τρίτη, 10 Ιανουάριος, 2017 - 16:26 | Στην Κατηγορία:

Το facebook παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα σε μια γυάλα με πηχτό γλυκό του κουταλιού κι ένα παράθυρο με διπλά τζάμια, πλάι σε πυρακτωμένο τζάκι.

Φωτογραφίες με τούρτες, σιροπιαστά ανυπόλογα και η αθώα ασπράδα του χιονιού σε κήπους και κεραμοσκεπές. Ζούμε πια σε μια εικονική πραγματικότητα.

Στη Μόρια της Λέσβου, τα αντίσκηνα στον καταυλισμός των προσφύγων θαφτήκαν στο χιόνι. Το λένε ακόμα α spot. Ίσως γιατί θυμίζει κόλαση κι ας είναι πιο παγωμένο κι απ την Ανταρκτική.

Δεν είμαι στη Μόρια και δεν ξέρω λεπτομέρειες. Διαβάζω το Γιώργο που λέει πως οι ξενοδόχοι αρνούνται- και με πληρωμή -να βάλουν τους προσφυγές σε ξενοδοχεία. Τους βλέπουν σαν ένα ανθρωποσχημο μπελά. Δεν είμαι στη Μόρια. Ζω κι εγώ στη δική μου , ελαφρά, εικονική πραγματικότητα, σε μια από τις πολυκατοικίες πιεί σφράγισαν τον καυστήρα και βρωμοκοπάνε φιάλες γκαζιού και λαθραία καυσόξυλα..

Κρυώνω κιόλας και δεν μπορώ να σκεφτώ σιροπιαστά ή ειδυλλιακά. Φαντάζομαι όμως ότι στη Μόρια, το πιο α πράγμα θα είναι οι κατουρημένες πάνες των μώρων και πως αν κάποια μανά τολμήσει να βουρκώσει θα βγάζει φρεσκοκατεψυγμενα δάκρυα σε γυάλινους βώλους.

Τα κανάλια της virtual reality και των υπαγορευμένων σχολιασμών, διατυμπανίζουν πάντως τις δημαρχιακές μεγαθυμίες στους αστέγους, με τις πέντε θερμαινόμενες αίθουσες και την παχιά μοκέτα σε κάποιο σταθμό του μετρό. Κουβέντα βεβαία για τα χιλιάδες εγκαταλειμμένα δημοτικά κτίρια, τα παρατημένα και διπλαμπαρωμενα ολυμπιακά ακίνητα, τις ανεκμετάλλευτες εκκλησιαστικές αίθουσες ή τα σφραγισμένα κατασχεμένα κτίρια απ τις τράπεζες.

Μου έρχεται στο νου ο Πητσαμ απ το Μυθιστόρημα της Πεντάρας του Μπρεχτ. "...και το πιο μαύρο χάλι, αν το συνηθίσει ο άλλος, δεν του λέει τίποτε. Κανένας δεν λυπάται κανέναν. Μη σας κακοφανεί, γίναμε γουρούνια. Βλέπεις στη γωνία έναν ωραίο γερό άνδρα με στρατιωτικό αμπέχονο και κομμένο το δεξί του χέρι, τρομάζεις, σαστίζεις, βγάζεις και του δίνεις τρία σελίνια. Τη δεύτερη φορά να σου πάλι ο κουλός στη γωνία του δρόμου, βγάζεις και του ακουμπάς δύο σελίνια. Άντε και βρεθεί ο κουλός μπροστά σου για τρίτη φορά, σου τη δίνει και τον καρφώνεις στον μπασκίνα της γειτονιάς.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις ταμπέλες (πιάνει από το ράφι μια ταμπέλα και τη δείχνει στο κοινό). ΕΣΥ ΕΧΕΙΣ, ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ. Ωραία κουβέντα, ωραία ταμπέλα, τι να την κάνεις που ξέφτισε σε δύο βδομάδες.

Άλλη ταμπέλα: ΑΓΑΠΑ ΜΕ, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΣΥ. Καλό, ε; Δύσκολο να το πιάσεις, αλλά όμορφο. Δούλεψε πάνω από δύο μήνες, αλλά πάει κι αυτό, ξέφτισε… "Τελειώνουνε κι οι όμορφες κουβέντες, τι νομίζεις; Ο κόσμος άλλαξε, θέλει καινούργια πράγματα..."

Σταματώ γιατί τα πόδια μου έχουν ξυλιάσει κι ας τα 'χω σχεδόν πάνω στη σόμπα γκαζιού που κάνει ότι μούρη για να συντηρήσει τη δική μου εικονική πραγματικότητα.

 


ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΩΝ

alfavita.gr δεν φέρει ευθύνη για τα σχόλια που αναρτώνται στην ιστοσελίδα της. Τα σχόλια εκπροσωπούν κάθε σχολιαστή. Στα πλαίσια προστασίας των επισκεπτών της, η alfavita.gr θα διαγράφει σχόλια που είναι απειλητικά, προσβλητικά, επιζήμια, δυσφημιστικά, χυδαία, βίαια, υβριστικά ή ρατσιστικά.

Αρθρογράφος: 
Νίνα Γεωργιάδου

Σχετικά Άρθρα

NBA 2017: το All-Star Game και ο (νέος) κανόνας του παιχνιδιού

Γιατί ακόμα και αν η νίκη παραμένει το μεγάλο ζητούμενο, η ιστορία ενός σπορ είναι πρώτα και κύρια ένα μωσαϊκό από ιστορίες αθλητών και φυσικά, των ομάδων τους.

Η «αβάσταχτη» γοητεία του βιβλίου

Το παιχνίδι με τις λέξεις, τις φράσεις, τις έννοιες, τις σκέψεις, τις αναζητήσεις, τα ερωτήματα, που τόσο απλόχερα δίνεται μέσα από το βιβλίο, είναι η καλύτερη κατάδυση στο εσωτερικό του εαυτού μας.

Ρουμάνικος κινηματογράφος: Η ανατομία μιας χώρας

Έχουμε να περιμένουμε πολλά από έναν κινηματογράφο ο οποίος φαίνεται πως έχει μετατρέψει το τραύμα σε δημιουργία και μας εκπλήσσει συνεχώς

Ξανακάνοντας την εκπαιδευτική πράξη πολιτικό και όχι τεχνικό ζήτημα

ή  Σκέψεις με αφορμή το «εναντίον της μάθησης»