Ο Λογοθετίδης και η… υπουργός Παιδείας!

ΜΕ ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΠΟΧΟΥΜΕΝΟΥ ΠΕΡΙΠΑΤΗΤΗ
 

 

Κύριε Περιπατητή,

Είμαι λάτρης του ελληνικού κινηματογράφου. Του παλιού, καλού κινηματογράφου και μάλιστα, του ασπρόμαυρου. Προσπαθώ να εξηγήσω, γιατί μόλις μπήκε το χρώμα στην οθόνη και άνοιξαν τα μάτια μας… έκλεισε το μυαλό μας!

Είμαι λάτρης του ελληνικού κινηματογράφου, με τους γίγαντες της οθόνης Λογοθετίδη, Αυλωνίτη, Φωτόπουλο, αλλά και τους Κωνσταντάρα, Ηλιόπουλο, Ρίζο και Βέγγο… εννοείται, πάντα στο ασπρόμαυρό τους.

Είμαι λάτρης του ελληνικού κινηματογράφου, με σενάριο ή/και σκηνοθεσία του Γιώργου Τζαβέλα, Αλέκου Σακελάριου, Χρήστου Γιαννακόπουλου, Πολύβιου Βασιλειάδη, Κώστα Ασημακόπουλου, Ασημάκη Γιαλαμά, Κώστα Πρετεντέρη, Νίκου Τσιφόρου, Βασίλη Σπυρόπουλου, Πάνου Παπαδούκα…

Συγγνώμη, κύριε Περιπατητή, που μακρηγορώ. Καθ  οδόν, όμως, μου βγήκε κάτι σαν ένα πνευματικό μνημόσυνο, προς όλους εκείνους τους μεγάλους, (κι ας τους έχει ξεχάσει η πολιτεία), που δημιούργησαν τον κλασικό μεταπολεμικό κινηματογράφο, που μας θέλγει και μας τέρπει ακόμα και σήμερα. Ιδιαίτερα, μάλιστα, τους νέους. Γιατί, εκεί ακριβώς βρίσκεται η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο κλασικό και στο εφήμερο. Οι παλιές – καλές ασπρόμαυρες ταινίες βλέπονται πάνω από μισό αιώνα αργότερα, από διαφορετικά ακροατήρια, με τον ίδιο ζήλο, απαράλλακτο ενδιαφέρον και διατηρούν μια μόνιμη φρεσκάδα και πνεύμα, πράγμα που τις κάνει τόσο επίκαιρες ως τις μέρες μας. Ακόμα πιο πέρα και ίσως σε δεύτερο πλάνο, οι ταινίες αυτές είναι ένα ιστορικό αρχείο, όπου αποτυπώνεται, κυρίως, η Αθήνα του 50, πριν η πρακτική των αντιπαροχών, της δώσουν τη σημερινή της, αμφιλεγόμενη, μορφή.

Μια χαρακτηριστική ταινία της εποχής (1956), ήταν και ο «Ζηλιαρόγατος», σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλα, βασισμένο στο θεατρικό έργο του Γεωργίου Ρούσσου, «Ο εραστής έρχεται». Η υπόθεση, σύντομα: Ο Πότης Αντωνόπουλος (Βασ. Λογοθετίδης) είναι ένας σαπουνοβιομήχανος… βιομήχανος στα μέτρα της εποχής εκείνης, φυσικά. Η Μίνα (Σμάρω Στεφανίδου) έρχεται από την Πάτρα στην Αθήνα, για να επισκεφτεί την ξαδέλφη της Λέλα (Ίλια Λιβυκού), σύζυγο του Πότη. Γρήγορα, θα παρατηρήσει ότι ο Πότης, ασχολούμενος με τη δουλειά του, παραμελεί την ξαδέλφη της. Έτσι, οι δυο γυναίκες αποφασίζουν να του στήσουν μια παγίδα, βάζοντας σε ενέργεια το σχέδιο ενός φανταστικού εραστή, για να τον κάνουν να ζηλέψει και να του κεντρίσουν το ενδιαφέρον. Ο Πότης, με τη βοήθεια του κουμπάρου του, Μάρκου (Βαγ. Πρωτοπαππάς), προσπαθούν να εντοπίσουν τον υποτιθέμενο εραστή και οι υποψίες στρέφονται στον γείτονά τους, Σπύρο (Λάμπρος Κωνσταντάρας), που έχει μια πολύ ζηλιάρα γυναίκα, τη Τζένη (Καίτη Λαμπροπούλου). Δημιουργούνται, έτσι διάφορες κωμικές καταστάσεις, ώσπου…

Βέβαια, η ανάλυση της πλοκής του έργου, δεν είναι το αντικείμενό μας. Ας μην ξεχνούμε, όμως, ότι στη δεκαετία του 50, (που είναι δεκαετία ανασυγκρότησης, όπως και σήμερα – για κοίτα ομοιότητες…), τα ελληνικά προϊόντα έδιναν τη μάχη (όπως και σήμερα…), για να πάρουν μια θέση στις προτιμήσεις του έλληνα αγοραστή. Κλασική έχει μείνει η φράση που είχε σκοπό την προώθηση των ελληνικών προϊόντων… ότι είναι «εφάμιλλα των καλυτέρων ευρωπαϊκών»!!!

Χαρακτηριστική είναι η σκηνή όπου ο σαπουνοβιομήχανος Πότης (Λογοθετίδης) στέλνει στην αγορά το «μικρό» (Νίκο Ρίζο) και μεταξύ άλλων του λέει να του αγοράσει και ένα σαπούνι.

-Δικό μας; … Ρωτάει με χαζό και αφηρημένο ύφος ο Ρίζος.

-Όχι, ρε… ευρωπαϊκό, απαντάει χαμηλόφωνα ο βιομήχανος σαπουνιών, Λογοθετίδης.

Εγκαταλείποντας την ιδέα να δούμε το καλοκαίρι, σε κάποιο (αν έχει απομείνει κανένα) θερινό σινεμά το «Ζηλιαρόγατο» ή άλλη εξίσου ενδιαφέρουσα ασπρόμαυρη ελληνική ταινία, εναποθέτουμε τις ελπίδες μας να τη δούμε στη μικρή οθόνη είτε στην κανονική ροή προγράμματος του τηλεοπτικού σταθμού, είτε –και γιατί όχι;- σε νοικιασμένη βιντεοταινία…

Το τέλος της σχολικής χρονιάς πλησιάζει και μ  αυτή κορυφώνεται η αγωνία των μαθητών, σ  όλη τη χώρα, που ετοιμάζονται να δώσουν εξετάσεις για την εισαγωγή τους στις Ανώτερες και Ανώτατες Σχολές. Βέβαια, η πίεση και η ένταση των υποψηφίων, τη χρονιά αυτή θα είναι σαφώς μικρότερη, αφού με την κατάργηση της βάσης του «10», είναι βέβαιο ότι όλοι θα βρουν μια θέση σε κάποια σχολή, έστω κι αν η σχολή δεν είναι της αρεσκείας τους. Κι όλα αυτά, χάρη στην πρωτότυπη σύλληψη που είχε η υπουργός Παιδείας. Ίσως είναι η δεύτερη σε πρωτοτυπία σκέψη της ίδιας υπουργού, μετά την πρόταση που είχε διατυπώσει παλιότερα, που πάνω κάτω έλεγε ότι η Αγγλική γλώσσα να γίνει ισότιμη με την Ελληνική. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα, θα μπορούσε (χάρη σʼ αυτή την πρόταση) να έχει επίσημη γλώσσα… την Αγγλική!!! Ας είναι…

Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα της βάσης του «10», την οποία είχε το πολιτικό θάρρος να νομοθετήσει η πρώην υπουργός Παιδείας Μαριέτα Γιαννάκου. Το μέτρο αυτό είχε δύο «καλά». Αφενός δεν επέτρεπε σε υποψηφίους με πολύ χαμηλό επίπεδο να εισέρχονται στα ΑΕΙ & ΤΕΙ και αφετέρου, κάποιες σχολές χωρίς κάποιο ακαδημαϊκό αντίκρισμα (κυρίως σχολές ΤΕΙ) που είχαν ιδρυθεί απλά και μόνο για να εξυπηρετηθούν κάποιες τοπικές πολιτικές σκοπιμότητες και δεν είχαν ζήτηση, να συγχωνευθούν, σταδιακά, με κάποιες άλλες…

Για του λόγου το αληθές, την περσινή χρονιά, υπήρξαν γύρω στις 30 σχολές στις οποίες δεν εισήχθη κανείς φοιτητής. Ο λόγος είναι πως κανείς άξιος λόγου υποψήφιος με βαθμούς άνω του 10 δεν τις προτίμησε. Χαρακτηριστικό (και ιστορικό) είναι το παράδειγμα φοιτητή, που το 2006, πριν τεθεί ο περιορισμός της βάσης του «10», εισήχθη στη Γερμανική Φιλολογία, με μέσο όρο 1,53, με άριστα το 20. Έπειτα διερωτόμαστε γιατί κάποιοι καθηγητές στα σχολεία δεν αποδίδουν, αφού κι αυτοί είναι απόφοιτοι πανεπιστημίου… και γιατί κάποιοι άλλοι μένουν δια βίου φοιτητές!

Κατόπιν τούτου: Μπορείτε να φανταστείτε το επίπεδο των φοιτητών που μπορεί να εισαχθούν στα τμήματα αυτά. Μπορείτε να φανταστείτε την απογοήτευση των καθηγητών που καλούνται να διδάξουν φοιτητές αυτού του επιπέδου. Μπορείτε, να φανταστείτε τα συναισθήματα των γονέων τους, που ίσως μέσα στην αυτονόητη γονική ματαιοδοξία τους, πιστέψουν προς στιγμή για τις μεγάλες ακαδημαϊκές ικανότητες των νέων τους. Μπορείτε, τέλος, να φανταστείτε τα έξοδα στα οποία θα υποβληθούν για να εγκαταστήσουν το νέο ή τη νέα τους σε πλήρως εξοπλισμένο διαμέρισμα (συνήθως δυάρι, με την απατηλή προσδοκία ότι στο ένα δωμάτιο θα μπορούν να μένουν και οι γονείς, όταν επισκέπτονται τον κανακάρη τους). Κι όλα τούτα, μόνο για να ξεκινήσει ένας νέος, χωρίς προσόντα, για σπουδές αυτού του επιπέδου και σε μια σχολή χωρίς προοπτικές, χωρίς ζήτηση, που προέκυψε τυχαία, έτσι, απλώς επειδή είχε δηλωθεί στο μηχανογραφικό…!

Κανείς δεν πίεσε την Υπουργό Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου, να καταργήσει τη βάση του «10». Ίσως να νομίζει ότι γεμίζοντας τις αζήτητες σχολές με ακατάλληλους και χωρίς τα απαραίτητα εφόδια φοιτητές, ενισχύει τις τοπικές οικονομίες. Το βέβαιο είναι ότι θα ενισχυθούν οι καφετέριες, τα καφενεία και θα ταλαιπωρηθούν τα φύλλα της τράπουλας και το συμπαθητικό τάβλι. Και, φυσικά και οι ίδιοι οι γονείς, οικονομικά και ψυχολογικά. Αφήνουμε κατά μέρος τα έξοδα της πολιτείας για να διατηρεί σχολές που είναι στα «αζήτητα» και για να μορφώσει (επιμονή κι αυτή…) νέους με μέσο όρο 1,53, έστω, άντε και κάτι παραπάνω.

Η υπουργός, που είναι πολιτικός μηχανικός του Α.Π.Θ., έχοντας ήδη εισέλθει στην πέμπτη δεκαετία του βίου της (για τις κυρίες δεν αναφέρονται ημερομηνίες), είχε δηλώσει ότι η άρση της βάσης του «10» θα μειώσει τη ροή των υποψηφίων προς τα «κολλέγια», όπου κατέφευγαν όσοι δεν κατόρθωναν να εισαχθούν σε ΑΕΙ ή ΤΕΙ. Φυσικά και γνωρίζει η έμπειρη πολιτικός, (που είχε διοριστεί στα 25 της, νομάρχης Καστοριάς), ότι τα Κολλέγια που συνεργάζονται με σοβαρά πανεπιστήμια του εξωτερικού, δεν δέχονται ως φοιτητές τους, υποψήφιους με απολυτήριο κάτω του 16 (sic)!!!

Κύριε Παρατηρητή, σας μεταφέρω, στη συνέχεια ένα κομμάτι, αυτούσιο από το διαδίκτυο, που προσπαθεί να εξηγήσει το ζήλο της Υπουργού Παιδείας για να επανδρώσει τα ΑΕΙ & ΤΕΙ με όλους τους ακατάλληλους για την τριτοβάθμια παιδεία.

Γράφει: «Είναι έγγαμη με πολιτικό μηχανικό, και έχουν ένα γιο το Χαρίδημο που φοιτά στη Δευτέρα Λυκείου. Ο γιός της πηγαίνει στο ιδιωτικό Σχολείο του Γείτονα, στη Βάρη και μάλιστα δεν παρακολουθεί το Ελληνικό πρόγραμμα του σχολείου, αλλά το I.B. (International Baccalaureate), όπου τα μαθήματα προσφέρονται μόνο στην Αγγλική γλώσσα...! Η φιλοσοφία του ιδιωτικού αυτού εκπαιδευτηρίου, κινείται γύρω από τον άξονα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον - ανοιχτές κοινωνίες...

Το International Baccalaureate Diplome Programme είναι ένα διεθνώς αναγνωρισμένο προ-πανεπιστημιακού επιπέδου πρόγραμμα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το ίδιο το Δίπλωμα του Ι.Β. αποτελεί τον πιο αξιόπιστο διεθνή τίτλο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και αποτελεί ένα διαβατήριο εγγραφής στα περισσότερα και καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.

Η Άννα Διαμαντοπούλου ως Υπουργός Παιδείας ήδη, πρόσφατα υπεραμύνθηκε στη Βουλή του Δημόσιου Σχολείου και Πανεπιστημίου!!! Σίγουρα το έκανε με τόσο σθένος, εκπροσωπώντας όλα εκείνα τα ελληνόπουλα των μη προνομιούχων, των απλών συνανθρώπων μας, που συναντάμε καθημερινά στον δρόμο και στην λαϊκή αγορά...

Όμως για τον μοναχογιό της έχει άλλα σχέδια, δεν θέλει απλά να λάβει τα πνευματικά ευεργετήματα της ελληνικής «δωρεάν παιδείας» που η ίδια προΐσταται, αφού δεν εμπιστεύεται (υπουργός γαρ!) το Δημόσιο Σχολείο για τον γιο της και τον στέλνει σε ιδιωτικό, αλλά ούτε και το Ελληνικό Πανεπιστήμιο, αφού όποιος παρακολουθεί το I.B. (International Baccalaureate) δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στις Πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά πρέπει να συνεχίσει αναγκαστικά τις σπουδές του στο εξωτερικό, με την γνωστή εξέλιξη των μεταπτυχιακών, στα καλύτερα αμερικάνικα πανεπιστήμια, ακολουθώντας την πεπατημένη όλων των γόνων των «καλών» οικογενειών και των μεγάλων «τζακιών»!

Όσο η μητέρα-υπουργός θα πασχίζει να «εκπαιδεύσει» τα παιδιά του λαού μας (τα παιδιά ενός κατώτερου θεού), ανατρέφει και γαλουχεί τον μοναχογιό της, ως έναν ηγέτη της επόμενης γενιάς, που θα έρθει να αντικαταστήσει «επάξια» την πολιτική καριέρα της μαμάς Άννας, εξουσιάζοντας τις τύχες των παιδιών μας, που θα κάνει το παν να παραμείνουν αμόρφωτα-ημιμαθή, και επομένως εύκολα χειραγωγούμενα από τον καλοαναθρεμμένο μοναχογιό της, αλλά και τους ομοίους του...!»

Βρίσκετε κάποια ομοιότητα, ίσως, ανάμεσα στην υπουργό με τη μόρφωση του γιου της και το σαπουνοβιομήχανο Λογοθετίδη, που παραγγέλνει να του αγοράσουν σαπούνι… ευρωπαϊκό;

Με εκτίμηση

Μενέλαος Τ.



Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της Κρήτης ΠΑΤΡΙΣ, 28/4/2010