Οι εκπαιδευτικοί και η αξιολόγηση
(09-Ιουνίου 2010)
Την
στιγμή που
το κρατικομοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού βιώνει ακόμα
μια κρίση, μια κρίση που αποτελεί εγγενή στοιχείο του
καπιταλιστικού συστήματος (1907, 1914, 1920, 1929, 1937,
1949...). Την στιγμή που η εκμετάλλευση ανθρώπου από
άνθρωπο και κρατών από κράτη είναι μια καθημερινή
πραγματικότητα. Την στιγμή που που οι παραγωγικές
δυνάμεις χρησιμοποιούνται για να καλύψουν την ανάγκη για
πολυτελή είδη μιας ισχνής μειοψηφίας αφήνοντας ανθρώπους
να υποφέρουν ακόμα και να πεθαίνουν από την έλλειψη
βασικών ειδών ανάγκης.
Αυτή
την στιγμή υπάρχουν απόψεις που θεωρούν άλλου τύπου
πολιτικές αντιλήψεις παρωχημένες, οπισθοδρομικές και τα
μάλα αντιδραστικές και που μας ενημερώνουν για τα
προφητικά λόγια του Κ. Θ. Πάγκαλου ότι ...είμαστε η
τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης... δηλαδή
προκύπτει εξ ορισμού ότι ζούμε σε μια αταξική κοινωνία
και έχουμε περάσει από το βασίλειο της αναγκαιότητας στο
βασίλειο της ελευθερίας (sic).
Στο δια
ταύτα σχετικά με την αυτοαξιολόγηση που προτείνει το
Υπουργείο και την προπαγάνδα γύρω από την ανάγκη
εφαρμογής της μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όλα
γυρίζουν γύρω από ένα σημείο, ότι οι καθηγητές
εναντιώνονται στην αξιολόγηση γιατί δεν είναι
συνεπείς και συνειδητοί λειτουργοί και η αξιολόγηση
δεν τους βολεύει, δογματικά στέκονται σε ένα σημείο,
στην κατάταξη των εκπαιδευτικών σε καλούς και κακούς.
Δηλαδή η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών που εναντιώνεται
στην αυτοαξιολόγηση του υπουργείου είναι είτε μη
συνεπείς ή και απλά κάνουν πλάτες στους μη συνεπείς
συναδέλφους τους!
Δεν
είναι όμως ακριβώς έτσι τα πράγματα. Η αυτοαξιολόγηση
του εκπαιδευτικού και του εκπαιδευτικού έργου είναι
αναντίρρητα χρήσιμη. Η αξιολόγηση όμως γίνεται
καθημερινά και ελεύθερα από οικονομίστικες αντιλήψεις,
γίνεται μέσα από τους μαθητές, από τους γονείς και από
τους διδάσκοντες. Τα αποτελέσματα όμως αυτής της
αξιολόγησης πάνε χαμένα γιατί στραγγαλίζονται μέσα από
μικροαστικούς θεσμούς (βλέπε ρουσφέτια) και οδηγούν απλά
σε ένα απλό γενικευμένο συμπέρασμα “κάθε τι δημόσιο δεν
αποδίδει”, υπάρχει βέβαια η λύση και λέγεται ιδιωτική
πρωτοβουλία, αυτή που το μόνο που δεν υπολογίζει είναι
το κέρδος!
Μήπως αν διαβάσουμε καλύτερα την προτεινόμενη δομή της
προτεινόμενης
αυτοαξιολόγησης θα δούμε ότι ακριβώς αυτό που
αξιολογείτε είναι το άνοιγμα του σχολείου στην αγορά. (Η
χρήση του κτιρίου για δραστηριότητες ή εκδηλώσεις από
άλλους φορείς, χρήση χώρων εκτός σχολείου για μαθήματα,
δραστηριότητες ή εκδηλώσεις του σχολείου, ο
Δήμος ή η Κοινότητα να υποστηρίζει οικονομικά το
σχολείο, ο
Σύλλογος Γονέων/Κηδεμόνων να ενισχύει οικονομικά το
σχολείο).
Ένα
σχολείο με το όνομα μιας μεγάλης πολυεθνικής εταιρίας
που θα χορηγεί τα έξοδα του σχολείου, αυτό είναι το
σχολείο όραμα της αυτοαξιολόγησης όπως αυτή προτείνεται
από το υπουργείο. Αυτό το σχολείο θα μάθει σίγουρα στους
μαθητές τις κατάλληλες γνώσεις και δεξιότητες για να
διαπρέψουν στον εργασιακό τους βίο. Αυτό το σχολείο όμως
θα τους μάθει για την έννοια της υπεραξίας; θα τους
μάθει για την ελπίδα κυριαρχίας της ελεύθερης
δραστηριότητας αυτοσκοπού έναντι στην καταναγκαστική
εργασία; θα τους μάθει την έννοια της δημοκρατίας;
Το
εκπαιδευτικό σύστημα υπάρχει για να ικανοποιεί τις
ανάγκες του κοινωνικοοικονομικού συστήματος, σε αυτό
ακριβώς το πλαίσιο το σχολείο έφτασε σήμερα σχεδόν στην
τελειότητα. Οι μαθητές τελειώνοντας την δευτεροβάθμια
εκπαίδευση δυστυχώς (ή ευτυχώς) δεν γνωρίζουν τα βασικά
τους εργασιακά δικαιώματα , δεν γνωρίζουν τις
δυνατότητες συνδικαλιστικής δράσης, δεν γνωρίζουν ότι
δεν έχει γραφτεί το τέλος της ιστορίας του ανθρώπου.
Εδώ
ακριβώς οι εκπαιδευτικοί που πιστεύουμε σε μια καλύτερη
κοινωνία δεν θα σκύψουμε το κεφάλι. Θα παλέψουμε σε
αυτές τις δύσκολες εποχές για ένα αναβαθμισμένο δημόσιο
δωρεάν σχολείο που να καλύπτει τις ανάγκες των μαθητών
και όχι της ελεύθερης αγοράς και ας ξέρουμε ότι με αυτό
το τρόπο θα ρίξουμε την βαθμολογία της σχολικής μας
μονάδας (Κριτήριο αυτοαξιολόγησης:
Αναλογία πραγματοποιηθεισών ωρών διδασκαλίας προς
προγραμματισμένες ώρες διδασκαλίας κατά τμήμα και
μάθημα, σε μηνιαία & ετήσια βάση). Θα δώσουμε όμως στους
μαθητές το μάθημα πως υπάρχει ελπίδα πέρα από τον
σημερινό ανασφαλή τρόπο ζωής, την κοινωνία της ανεργίας
και της ελαστικής εργασίας.
Η άρνηση της αυτοαξιολόγησης αποτελεί από μόνη της μια
πρόταση, μια πρόταση που αναδεικνύει το αδιέξοδο του
σήμερα και την ανάγκη για μια ριζική αλλαγή και όχι τα
μπαλώματα στο σάπιο σκαρί της καθημερινότητας. Είμαστε
στον πάτο του βαρελιού η μόνη λύση για να βγούμε είναι
να αναποδογυρίσουμε το βαρέλι.
Παύλου Ιωάννης,
εκπαιδευτικός, 1ο ΕΠΑ.Λ Ρόδου.
pavlou_g@otenet.gr
