ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Παιδαγωγική Ψυχολογία
– Διδακτική
Ερωτήσεις με το
σύστημα των πολλαπλών επιλογών
Οι ερωτήσεις που
ακολουθούν προέρχονται από το βιβλίο του
Εκπαιδευτικού Ομίλου ΠΛΑΤΩΝ (Σήμα κατατεθέν υπό Π.
Φωτιάδη) «Ερωτήσεις Πολλαπλών Επιλογών ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΩΝ–
ΔΙΔΑΚΤΙΚΗΣ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑΣ για τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ»της κ. Γρηγοριάδου Χριστίνας.
1. Πότε ένας μαθητής
χαρακτηρίζεται ως «άτομο με κοινωνική απόκλιση»;
(α) όταν ο ατομικός του ρυθμός επίδοσης και μάθησης
είναι εξαιρετικά βραδύς
(β) όταν αρνείται να συναναστραφεί αλλοδαπούς
συμμαθητές του
(γ) όταν ξεχνά διαρκώς τα βιβλία ή τις εργασίες του
στο σπίτι
(δ) όταν προτιμά να αυτο-απομονώνεται σ’ ένα θρανίο
2. Οταν οι μαθητές
καταστρέφουν την περιουσία του σχολείου, το
κατάλληλο μέτρο αντιμετώπισης της κατάστασης αυτής
από τον εκπαιδευτικό είναι:
(α) να τους παραπέμψει στο διευθυντή και να κληθεί η
Αστυνομία
(β) να τους ζητήσει να πληρώσουν οι ίδιοι οι μαθητές
τις ζημιές που προκάλεσαν στο σχολικό χώρο
(γ) να τους επιπλήξει για τη συμπεριφορά τους και να
τους δώσει κάποιες συμβουλές
(δ) να καλέσει τους γονείς τους και να τους
επιπλήξει για την ανατροφή που προσέφεραν στα παιδιά
τους
3. Βασικός σκοπός του
σύγχρονου σχολείου πρέπει να είναι:
(α) να αποκτήσουν όλοι οι μαθητές τις ίδιες γνώσεις
με τον ίδιο τρόπο, προκειμένου να εξασφαλιστεί η
προσφορά ίσων ευκαιριών μάθησης σ’ αυτούς
(β) να παρέχονται σ’ όλους τους μαθητές ίδιες
ευκαιρίες μάθησης αλλά η διδασκαλία να
ανταποκρίνεται στο ρυθμό και στο επίπεδο μάθησης του
κάθε μαθητή
(γ) να παρέχονται στους μαθητές γνώσεις και
δεξιότητες που συμφωνούν με τα ενδιαφέροντά τους
(δ) να παρέχονται στους μαθητές ίδιες γνώσεις αλλά
να αξιολογείται αυστηρά ο κάθε μαθητής στα μαθήματα
που τον ενδιαφέρουν περισσότερο προκειμένου να
ενισχυθεί θετικά η επίδοσή του
4. Ευνοείται η
καλύτερη προσαρμογή των μαθητών στο σχολικό
περιβάλλον, όταν:
(α) ο εκπαιδευτικός είναι πολύ αυστηρός και
ανακοινώνει από την αρχή τις υποχρεώσεις και τα
καθήκοντα των μαθητών προκειμένου να
συνειδητοποιήσουν το ρόλο τους
(β) το σχολείο διαθέτει πλούσιο εξοπλισμό,
οπτικοακουστικά ή εποπτικά μέσα, η αξιοποίηση των
οποίων κατά τη διδασκαλία κάνει πιο ευχάριστο το
μάθημα για τους μαθητές
(γ) το σχολείο δεν θέτει συγκεκριμένους κανόνες
συμπεριφοράς των μαθητών και δεν τιμωρεί τους
μαθητές, όταν οι τελευταίοι εκδηλώνουν απείθαρχη
συμπεριφορά
(δ) οι γονείς και ο εκπαιδευτικός επικοινωνούν συχνά
και συνεργάζονται για τη θετική ενίσχυση των παιδιών
5. Ο εκπαιδευτικός
πετυχαίνει να παρωθήσει θετικά τους μαθητές, όταν:
(α) ανακοινώνει τη βαθμολογία σε κάθε μαθητή ατομικά
και μυστικά
(β) ανακοινώνει φανερά τη βαθμολογία όλων των
μαθητών μέσα στην αίθουσα
(γ) ανακοινώνει φανερά μόνο τη βαθμολογία των
αδύνατων μαθητών, για να τους κάνει να διαβάσουν και
να προσπαθήσουν περισσότερο
(δ) ανακοινώνει φανερά μόνο τη βαθμολογία των
δυνατών μαθητών κι όχι των αδύνατων, για να μην
αισθανθούν οι τελευταίοι άβολα για τη χαμηλή επίδοσή
τους και απογοητευτούν
6. Οι παράγοντες της
εκδήλωσης παραβατικής συμπεριφοράς των μαθητών
είναι:
(α) εσωτερικοί – ατομικοί
(β) σχολικοί
(γ) οικογενειακοί – κοινωνικοί
(δ) όλοι οι παραπάνω
7. Οι περισσότεροι
σύγχρονοι παιδαγωγοί εμφανίζονται προβληματισμένοι
και με σοβαρές επιφυλάξεις για:
(α) τη δημιουργία ανομοιογενών τάξεων
(β) τη συνύπαρξη μαθητών διαφορετικής εθνικής
προέλευσης στην ίδια αίθουσα
(γ) την επανάληψη της τάξης από τους αδύνατους
μαθητές
(δ) τη δημιουργία υποομάδων στο πλαίσιο των σχολικών
εργασιών
8. Οταν ο εκπαιδευτικός επιλέγει να εφαρμόσει
ομαδοσυνεργατική διδασκαλία, πρέπει να
δημιουργούνται:
(α) μόνο ομοιόμορφες ομάδες καλών και αδύνατων
μαθητών προκειμένου να δημιουργηθεί κάποιος
ανταγωνισμός και μεταξύ των καλών μαθητών και μεταξύ
των αδύνατων μαθητών
(β) μόνο ανομοιογενείς ομάδες, στις οποίες θα
δίνεται η δυνατότητα να ξεχωρίσουν και να διακριθούν
οι δυνατοί μαθητές
(γ) τις περισσότερες φορές ανομοιογενείς ομάδες, τα
μέλη των οποίων να κατέχουν διαφορετικές ικανότητες
και επιδόσεις, γιατί έτσι οι καλοί μαθητές θα
στηρίζουν τις προσπάθειες που θα καταβάλλουν οι
μέτριοι και αδύνατοι μαθητές και ακόμα θα ανεβάζουν
το επίπεδο της ομάδας
(δ) μόνο ομοιογενείς ομάδες, γιατί μόνο έτσι
σημειώνουν καλύτερες επιδόσεις οι αδύνατοι μαθητές
9. Οταν επιλέγει ο
εκπαιδευτικός τη μέθοδο της συζήτησης στη
διδασκαλία, τότε ο ρόλος του ως συντονιστή των
συζητήσεων στην τάξη συνίσταται:
(α) στο να καθορίζει αυστηρά με τις ερωτήσεις που
υποβάλλει στους μαθητές κατά τη διάρκεια της
συζήτησης τη σωστή πορεία του διαλόγου, ώστε να μην
εκτραπούν από το θέμα
(β) στο να καταδεικνύει στην τάξη τα προβλήματα
συμπεριφοράς ορισμένων μαθητών ελπίζοντας πως η
μέθοδος αυτή, η ανακοίνωση των αρνητικών σχολίων του
εκπαιδευτικού για τη συμπεριφορά ορισμένων μαθητών
ενώπιον των συμμαθητών τους, θα αποτελέσει μέσο για
την αναχαίτιση μη αποδεκτών συμπεριφορών
(γ) στο να μονοπωλήσει το λόγο και να δώσει το
στίγμα της συζήτησης
(δ) στο να παρέχει πολλές ευκαιρίες στους μαθητές
για την έκφραση των απόψεών τους
10. Ο φόβος που
χαρακτηρίζει πολλές φορές τους μαθητές μπροστά στο
ενδεχόμενο της σχολικής αποτυχίας μπορεί να
οφείλεται:
(α) σε παρατηρήσεις ή επιπλήξεις που έκανε ο
εκπαιδευτικός στο μαθητή ενώπιον των συμμαθητών του
(β) στα ειρωνικά ή υποτιμητικά για το μαθητή σχόλια
από τον εκπαιδευτικό
(γ) σε μια κακή βαθμολογία του μαθητή
(δ) σε όλα τα παραπάνω
11. Πότε πιστεύετε ότι
είναι σωστή και αποτελεσματική η χρήση του επαίνου
για την ενίσχυση των μαθητών;
(α) όταν ο εκπαιδευτικός εκφράζει με αυτόν τον
έπαινο τα συναισθήματά του
(β) όταν ο εκπαιδευτικός μεγιστοποιεί το αποτέλεσμα
της προσπάθειας του μαθητή για τη βελτίωση της
επίδοσής του
(γ) όταν αναγνωρίζει ότι ο μαθητής κατέβαλε μεγάλη
προσπάθεια και κόπο για να πετύχει έστω και μια
μικρή βελτίωση της επίδοσής του
(δ) όταν ο εκπαιδευτικός παρακινεί τους μαθητές να
καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια για τη βελτίωση της
επίδοσής τους
12. Ανήκει στα μοντέλα της Μπιχεβιοριστικής Σχολής
για τον εξωτερικό έλεγχο στη σχολική πειθαρχία:
(α) μοντέλο των λογικών συνεπειών του Dreikurs
(β) μοντέλο τροποποίησης της συμπεριφοράς των O’
Leary και O’Leary
(γ) μοντέλο της χελώνας του Robin
(δ) μοντέλο τροποποίησης της γνωστικής συμπεριφοράς
του Meichenbaum
13. Αποτελεί βασική
θέση του μπιχεβιορισμού:
(α) η συμπεριφορά του ατόμου είναι το αποτέλεσμα –
αντίδραση του υποκειμένου στα ποικίλα ερεθίσματα που
δέχεται από το περιβάλλον κι έτσι η αγωγή δεν μπορεί
να επιφέρει αλλαγές στη συμπεριφορά αυτή
(β) η συμπεριφορά του ατόμου καθορίζεται από
ενδογενείς παράγοντες και επομένως η αγωγή δεν
μπορεί να διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο στη
διαμόρφωση της συμπεριφοράς του
(γ) όλες οι μορφές συμπεριφοράς είναι αποτέλεσμα
μάθησης και μπορούν να τροποποιηθούν μέσα από
διαδικασίες επανεκπαίδευσης
(δ) όλες οι μορφές συμπεριφοράς έχουν τη βάση τους
στις κληρονομικές καταβολές του ατόμου και επομένως
είναι μάταιη κάθε προσπάθεια παρέμβασης για την
τροποποίηση της συμπεριφοράς
ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
1. δ, 2. β, 3. β, 4. δ, 5. α, 6. δ, 7. γ, 8. γ, 9.
δ, 10. δ, 11. γ, 12. β, 13. γ.
