ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ - Μάθημα: Αγγλικά
To μάθημα των Αγγλικών στο β’ στάδιο του γραπτού διαγωνισμού της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης απαιτεί λεπτομερειακή γνώση της ορολογίας των χρησιμοποιούμενων όρων, κάτι που παραγνωρίζουν συχνά οι υποψήφιοι, με αποτέλεσμα να επιβαρύνονται βαθμολογικά με καταλυτικό τρόπο. Tα Πανεπιστημιακά Φροντιστήρια «ΚΟΛΛΙΝΤΖΑ» παρουσιάζουν θέματα προσομοίωσης, από τις εκατοντάδες που διαθέτουν, τα οποία αναλύονται από αυστηρά ειδικευμένους εισηγητές.
Σύνταξη-μετάφραση: Εύα Αυλίδου
ΘΕΜΑ 1
Κείμενο από τα ελληνικά στα αγγλικά
Μια εταιρική δομή είναι η βασική προϋπόθεση για την επίλυση όλων των κοινωνικών θεμάτων. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, το θέμα της πίστωσης: εάν θα πρέπει να δοθεί τέλος στο συγκεντρωτισμό, στην κατασπατάληση της πίστωσης σε δόλιες, ασύμφορες επιχειρήσεις, στο στραγγαλισμό και την απορρόφηση της ανεξαρτησίας, αν υποτίθεται ότι οι πιστωτικές ρυθμίσεις πρόκειται όντως να πάρουν μια πιο δημοκρατική μορφή, να γίνουν «οργανωμένες», αυτό μπορεί να συμβεί μόνο σε συνδυασμό με την εταιρική οργάνωση. Με τον τρόπο της εταιρικής οργάνωσης, τα δανειζόμενα κεφάλαια θα εξαπλωθούν σε όλα τα μέρη του κοινωνικού οργανισμού και, επομένως, θα εκπληρώσουν μια πραγματικά κοινωνική αποστολή. Ας δούμε ένα άλλο σημείο: την απάτη και την πλαστογραφία. Και εδώ, επίσης, μόνον ισάξια μέλη της ίδιας επαγγελματικής κατηγορίας μπορούν να παρακολουθούν αποτελεσματικά το ένα το άλλο. Και είναι αυτοί που έχουν το μεγαλύτερο συμφέρον να το κάνουν αυτό. Αρκεί μόνο να τους παράσχει κανείς τα όργανα της αυτοδιοίκησης που είναι εφοδιασμένα με ευρύτατες εξουσίες, και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα φροντίσουν το θέμα. Αυτά τα όργανα θα επιβλέπουν την επιχειρηματική τιμή του Κώδικα, κι επίσης θα αφυπνίσουν εκ νέου την αναγνώριση της «τιμής» με την ευρύτερη έννοια: ηθική τιμή («επαγγελματικό δικαστήριο»). Επίσης, η εταιρική μορφή οργάνωσης θα αναβιώσει τα εταιρικά ηθικά πρότυπα κι αυτό είναι ένα εξαιρετικό όφελος.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
A corporative structure is the basic prerequisite for the solution of all social questions. Let’s take, for instance, the issue of credit: if centralization, the squandering of credit to fraudulent, unprofitable enterprises, if the choking and absorption of independence is to be ended, if credit arrangements are really supposed to assume a more democratic form, become “organized,” this can only happen in conjunction with a corporative organization. By way of the corporative organization, borrowed capital will spread to all parts of the social organism, and thus really fulfil a social mission. Let’s look at another point: fraud and counterfeiting. Here, too, only peers in the same occupational category can effectively monitor each other. And it is they who have the greatest interest in doing so. You only have to provide them with organs of self-governance equipped with sweeping powers, and no doubt they will take care. These organs will oversee the business code of honour and also re-awaken the appreciation of “honour” in the broadest sense: moral honour (“professional tribunal”). The corporative type of organization will also revive corporative moral standards and that is a wonderful gain.
ΘΕΜΑ 2
Κείμενο από τα αγγλικά στα ελληνικά
The debate on the European Union’s legitimacy crisis led to the discovery of civil society in EU governance. With the waning of the permissive consensus, politicians, bureaucrats, and academics shifted their attention towards the input-oriented dimension of democratic legitimacy which results from authentic participation and governance ‘by the people’. Participatory democracy via civil society involvement came to be considered as a promising supplement to representative democracy and entered EU documents such as the White Paper on European Governance and the draft Constitutional Treaty around the turn of the millennium.
However, the origins of the current debate on civil society in EU governance can also be traced back to interest group research which has flourished since the early 1980s and the debate on ‘‘participatory governance’’ that unfolded in the 1990s. These approaches are more concerned with effective political problem-solving and the output-dimension of democratic legitimacy which can, from this point of view, be improved by stakeholder participation and civil society engagement. In fact, two scholars who refer to ‘‘civil society’’ do not necessarily mean the same thing and this is even less obvious if journalists, politicians or public officials allude to civil society. In order to enhance the basis of the discussion, we should seek to identify the conceptions they rely on. This will help us to understand where different arguments come from.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Η δημόσια συζήτηση για την κρίση νομιμοποίησης της Ε.Ε. οδήγησε στην ανακάλυψη της σημασίας που η κοινωνία των πολιτών έχει στο πλαίσιο της διακυβέρνησης της Ε.Ε. Καθώς μειώνεται η έμμεση και σιωπηρή αποδοχή από την πλευρά των πολιτών, πολιτικοί, γραφειοκράτες και ακαδημαϊκοί έστρεψαν την προσοχή τους προς εκείνη τη διάσταση της δημοκρατικής νομιμοποίησης που προκύπτει από τις εισροές της αυθεντικής συμμετοχής και διακυβέρνησης «από το λαό». Η συμμετοχική δημοκρατία μέσω της εμπλοκής της κοινωνίας των πολιτών έφτασε στο σημείο να θεωρείται ένα πολλά υποσχόμενο συμπλήρωμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και συμπεριλήφθηκε σε έγγραφα της Ε.Ε., όπως στη Λευκή Βίβλο για την Ευρωπαϊκή Διακυβέρνηση και στο προσχέδιο της Συνταγματικής Συνθήκης περίπου στα τέλη του προηγούμενου αιώνα.
Εν τούτοις, μπορεί κανείς να εντοπίσει τις αρχές της τρέχουσας δημόσιας συζήτησης σχετικά με το ρόλο της κοινωνίας των πολιτών στη διακυβέρνηση της Ε.Ε. στην έρευνα για τις ομάδες συμφερόντων, που ακμάζει από τη δεκαετία του 1980, καθώς και στο δημόσιο διάλογο για τη «συμμετοχική διακυβέρνηση» που εκτυλίχθηκε κατά τη δεκαετία του 1990. Οι προσεγγίσεις αυτές ενδιαφέρονται για την αποτελεσματική πολιτική επίλυση προβλημάτων και τη διάσταση της δημοκρατικής νομιμοποίησης που προσανατολίζεται στις εκροές και που, από την άποψη αυτή, μπορεί να βελτιωθεί από τη συμμετοχή των μετόχων και την εμπλοκή της κοινωνίας των πολιτών. Στην πραγματικότητα, δεν είναι απαραίτητο δύο διανοούμενοι που αναφέρονται στην «κοινωνία των πολιτών» να εννοούν το ίδιο πράγμα, και αυτό είναι λιγότερο εμφανές στις νύξεις που δημοσιογράφοι, πολιτικοί ή δημόσιοι λειτουργοί κάνουν στην κοινωνία των πολιτών. Για να διευρύνουμε τη βάση της συζήτησης, καλό θα ήταν να προσπαθήσουμε να προσδιορίσουμε τις ιδέες πάνω στις οποίες στηρίζονται. Αυτό θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε την προέλευση των διαφορετικών επιχειρημάτων.
Πηγή: Ελεύθερος Τύπος Τρίτη, 31.03.09
